Foekoeoka

Seoul

2010-12-19T08:01:00.001-08:00

Ik had een date met een meisje waarvan je zou kunnen zeggen dat ze zich bewust was van haar uiterlijk. Een mooi, typisch Koreaans gezicht, veel make-up en met schattige, Japanse teddybeer producten in haar tas. Terwijl wij middels mijn camera mijn reis door Korea tot dan toe doornamen, stopte ze bij foto's van een tournament waar ik bij was. Dit tournament was niet zomaar een tournament, maar de eindfinale van Koreaanse volkssport no. 1: Starcraft, of zo liet ik mij vertellen. Dit videospel vergaarde al flink wat beroemdheid in de rest van de wereld, maar in Korea zouden ze een t.v. station hebben wat 24 uur aan het spel geweid is. Ook worden kampioenen als topsporters behandeld en vereerd, en liegt het prijzengeld er niet om. Inderdaad, de winnaar van deze finale won ook 100 miljoen won (80.000 euro), dus dat is inderdaad niet mis voor iemand die waarschijnlijk bij zijn moeder in de kelder voor de grote match oefent.

Het was alleen niet in me opgekomen dat het ook echt onder het volk zo zou leven. Ook bij eerdergenoemd Koreaans meisje - uit bovenstaande beschrijving valt te zien dat ze niet zomaar een type voor sport is, laat staan videogames - had ik verwacht een sneer te krijgen dat ik naar zo'n nerden-evenement ging. Toen zij de foto's zag, keek ze echter blij verrast op en vroeg mij: "Ben je naar de finale van Starcraft geweest? Wie heeft er gewonnen?" Nadat mijn talenknobbel zweerde van de pijn bij het horen van de Koreaanse uitspraak van Starcraft (Suhtakuraputuh) antwoordde ik, minstens zo verrast: "Ehm, die ene gast, hoe heette ie ook weer, OGSMC toch?". Het was moeilijk de winnaar te onderscheiden van de verliezer: Beiden hadden hetzelfde kapsel en dezelfde brillen en een blik op hun gezicht die een tekort aan slaap en een overdaad aan Mountain Dew verraadde. Joep en ik moedigden de winnaar aan omdat ie in het begin een zin Engels sprak, iets wat de rest van de finale ontbeerde. Het was natuurlijk mooi om bij zo'n finale-evenement te zijn, maar 2 uur Koreaans maakt wel pap van je oren. Het was misschien nog wel mooier om te zien dat zo'n poppig meisje blijkbaar ook op de hoogte is van de nieuwste gebeurtenissen binnen dit spel. Echt een volkssport dus!

Seoul verder: Een moeilijk te bevatten stad. Een enorm woongebied, met veel grote betonnen flats die een beetje aan de noorderburen doen denken. Deze zie je echter niet als je binnen de voorgeschreven buurten blijft. Dit weekend was ik hoofdzakelijk in Hongdae, waar ook mijn hostel was. Als ik eerlijk moet zijn was deze buurt (naast de grens met Noord, waar ik ook nog heel graag heen wil) de enige echte reden om nog eens terug te gaan. Koreanen zijn een stuk expressiever dan Japanners, en in deze buurt waren de studenten van de plaatselijke kunstuniversiteit zwaar gerepresenteerd, met gave muziek, dansende mensen, koopwaren en de hele zooi. Echt prachtig om in zo'n grote stad zo'n levend dorp met actieve, creatieve mensen tegen te komen. Hier heb ik ook een hele avond doorgebracht, en zelfs toen ik rond 3/4 naar huis ging waren de straten nog tot de nok gevuld met beschonken Koreanen. Verder heb je nog Myongdong, met een leuke markt met nepspullen, een berg in het centrum die uitzicht geeft over de stad (Namsan), we gingen naar Jongro, waar wat oudere gebouwen staan, en naar Hyewa, ook een studentenbuurt waar een standbeeld van Gandalf staat. Wat ik van Itaewon heb gezien maakt het tot een vreselijke buurt waar Amerikaanse legerlieden wild rondlopen, de prostitutie wanhopig is en de algemene atmosfeer echt het Engelse woord "seedy" belichaamt. Het voelt een beetje als een anachronisme, want ik zag de nummers van Tom Waits zo voor mijn ogen flitsen, en de wereld waar hij in opgroeide bestaat al lang niet meer in Amerika.

Nog meer dan Tokyo is Seoul een stad onderverdeeld in wijken: een grote agglomeratie die alles op zijn/haar pad opslokt. Het is ook een groeiende stad, die nog elementen heeft die je in Japan niet meer ziet, en die hem/haar voor mij een mix maken tussen Tokyo en wat ik me bij Beijing voorstel. Ik wil er graag nog een keer heen, al is het omdat ik Hongdae echt een geweldige plek vond, en dat ik nog een hoop vrienden daar heb die door de korte termijn geen gat meer konden maken in hun agenda. Zij werken namelijk allemaal bij bedrijven als Samsung of LG, en de structuur is daar nog meer rigide dan in Japan. Met het goedkope eten en de prachtige vrouwen is Seoul over het algemeen wel echt een stad die ik aan zou kunnen raden, maar zorg wel dat je er mensen kent om er het beste uit te halen. Seoul geeft zich niet zomaar bloot.

De laatste loodjes!

2009-08-21T10:29:00.000-07:00

Zo, daar ben ik dan weer. Maanden niets geschreven, niets van me laten horen, maar zo werken dit soort blogs wel vaker. Het leven wordt alledaagser, saaier misschien, en het universiteitsleven verandert ook in een sleur. Nu echter, zit ik op een bloedhete zomerdag in de schaduw onder de bomen van de Yoshida schrijn, en word ik een beetje nostalgisch, niet in het minst omdat mijn vrienden uit Utrecht net vertrokken zijn. Erwin, Remco en Jelle kwamen mij anderhalve week vergezellen hier in Japan, en gevieren trokken wij op in dit land wat nu voor mij een tweede thuis is geworden, en voor hun nog steeds een hoop magie bevat.

Ik geloof niet dat ik ooit zo snel 9 dagen heb meegemaakt. Enerzijds lijkt het of het een eeuwigheid geleden is dat we onze reis in Fukuoka begonnen, maar aan de andere kant voelt het alsof het gisteren was dat ik ze bij het vliegveld ophaalde.
Op tijd stond ik op het vliegveld, me op de een of andere manier minder bewust van het feit dat mijn goede vrienden, die ik al 10 maanden niet had gesproken, zometeen voor mijn neus zouden staan. Blijkbaar was ik me nergens echt goed bewust van, want ik stond bij de verkeerde gate op het verkeerde vliegtuig te wachten. Het enige wat ik als verdediging kan gebruiken is dat werkelijk elk vliegtuig uit Tokyo kwam, dus ik was een beetje verloren geraakt in welke het ook weer was. Na een uur wachten, vervolgens paniekeren, en rondrennen, stonden daar toch ineens mijn drie kornuiten, bepakt met gigantische rugzakken! Het was een gelukkig weerzien, en als vanouds zaten we direct weer te converseren over alle dingen die ons bezig houden. Ze hadden een voorspoedige reis gehad, maar waren wel wat uitgekakt, dus ik zette ze af in het hostel, waarna ik gewoon weer de trein naar suburbia pakte, naar mijn nederige flat. Dat voelde ook vreemd, om ze zo snel niet meer te zien.

De volgende ochtend liep ik ze weer mis op het centrale station, waar we bij de informatiebalie hadden afgesproken. Er bleken er 2 te zijn, dus dat hadden we ook weer goed voor elkaar. We vonden elkaar wederom, want als westerling in Japan is het toch redelijk makkelijk om elkaar te herkennen, zeker als 1 van de twee groepen bepakt is met grote rugzakken en 2 mensen van 1.90 meter bevat. Door beperkte tijd hadden we besloten Fukuoka te laten voor wat het is, en direct door te racen naar Nagasaki. We kwamen daar echter net iets te vroeg aan, en konden het hostel dus nog niet in om onze zooi te dumpen. Beter gezegd, dit kon wel, maar de staf was er nog niet, dus ze konden de veiligheid van onze bagage niet garanderen. Wij lieten het toch achter, en gingen even wat rondwandelen in de tempelstraat achter totdat de staf wel terug zou zijn. We zagen een tempel met Chineze invloeden - een toonbeeld van Nagasaki’s internationale karakter - en toen zetten we onze spullen in onze kamers, 3 op een kamer, en 1 in een dorm, om vervolgens ons richting Dejima (waar de Nederlanders 200 jaar lang als enigen een handelspost hadden) te bewegen. Het werd echter alweer laat, dus we gingen naar een all you can eat tent, aten onszelf inderdaad helemaal vol, en bewogen ons maar weer richting huis. We dronken, praatten een hoop bij, en bedachten dat het leuk zou zijn om ook nog even een nachtwandeling te maken. Zo gezegd, zo gedaan, en na waarschijnlijk door 10 achtertuinen te zijn gelopen kwamen we half op een berg terecht, die ons een prachtig uitzicht gaf over Nagasaki. Ook een grappig feit was dat ik net een ouderejaars tegenkwam die ook in dat hostel sliep. Hij was met zijn vriendin in Nagasaki om weer even zijn oude vrienden te ontmoeten, en het was leuk om over zijn goede ervaringen met Nagasaki te horen.

De ochtend daarna stonden we tamelijk op tijd op om Nagasaki goed te kunnen ervaren. Na bij een soort Starbucks met relatief goedkoop eten te hebben gegeten, gingen we met de tram (het belangrijkste vervoermiddel binnen Nagasaki) richting Glover Garden, waar vroeger een Schotse handelaar (Thomas Glover) woonde, die als een van de eersten met het Japan na de Meiji revolutie heeft gewerkt (geloof ik, lette niet overal even goed op). Een mooi uitzicht over Nagasaki en heel wat roltrappen (in een park) later, gingen we naar waar Nagasaki toch beroemd om is geworden: het atoombommuseum, en het hypocentrum. Het museum was een zeer nare ervaring, maar natuurlijk wel een leerzame. Tot in de kleinste details vertellen ze je wat er allemaal mis is met de bom, en de gruwelijke gevolgen die het heeft voor de vele vrouwen, kinderen, en ouderen die het slachtoffer werden van dit onmenselijke wapen. Desalniettemin had ik het museum al eens gezien, dus werd de ervaring voor mij misschien iets verzwakt. Nuchtere Hollanders die we zijn, schudden we het probleem 5 minuten na het bezoek van ons af, en gingen we maar eens een hap eten. Het bestellen was voor de anderen een beetje lastig door een gebrek aan kennis van het Japanse schrift, dus werd ik er bijgehaald om alles te vertalen. Dat was erg leuk om te doen, en ergens ook wel leerzaam, omdat ik degene ben die toch constant moet opletten op alles, en dat geeft ook een soort verantwoordelijkheidsgevoel waar ik wel van houd, zo bleek. Na het eten gingen we naar een onsen, een heetwaterbron (Japan is nou eenmaal een grote verzameling vulkanen), die uitkijkt over de stad, wat vooral later op de avond prachtig werd. Een aanrader voor iedereen die zich ooit eens in Nagasaki bevindt. Na deze bewogen dag moesten we natuurlijk even afpilzen, en dit deden wij met lokale uitwisselingsstudenten van de Universiteit Leyden, oftewel mijn jaargenoten van Japanologie. De Musketier, Lena, en Matthias waren er met zijn drien, met nog wat andere uitwisselingsstudenten die aanwezig waren omdat de Musketier jarig was. We namen een all-you-can-drink koers, en gingen met de taxi naar huis. Een welbestede dag zou ik zo zeggen!

Aan alles komt natuurlijk een eind, en zo ook aan Nagasaki. We aten weer bij die nep-Starbucks toko, en pakten de trein naar Fukuoka, om daarna de Shinkansen te pakken die ons naar Hiroshima zou brengen. Normale toeristen hebben een Japan Rail Pass, waarmee je voor een bepaalde periode op alle Shinkansen (Bullet Train) kan stappen. Deze pas is duur, maar uiteindelijk zeer de moeite waard als je naar veel plekken in een korte tijd wil. Volgens onze berekeningen was gewoon kaartjes kopen echter goedkoper, maar toch merk je als je zo’n duur kaartje koopt hoe ongelooflijk fijn zo’n Shinkansen eigenlijk is. Ze zijn erg duur, maar je komt overal ook echt heel erg snel.
We kwamen aan op Hiroshima, en stapten over op de trein naar Miyajima-eiland, waar een UNESCO World Heritage voor de kust pronkt in de vorm van een schrijn en bijbehorende poort in het water. We sliepen in een hostel voor de kust, wat een stuk goedkoper is dan op het eiland slapen. We begrepen al gauw waarom, want ik heb nog nooit zo’n brak gebouw gezien. Gebouw gebruik ik in een ruime strekking, want meer dan een blok beton was het niet (aan de binnenkant niet eens geverfd), met veel harde matrassen en douches waar je voor 100 yen (70 cent) 5 minuten kon douchen. Lekker dan. We lieten de bagage achter, en namen de boot naar het eiland waarvoor we kwamen. We wilden bij een restaurant eten waar we de vorige keer ook waren, maar alles op het eiland bleek al gesloten, hetgeen ons uiteindelijk slechts de keus gaf weer de boot naar de vaste wal te nemen. We gebruikten een sobere maaltijd bij een naburig tentje, en gingen terug naar het pauperige hostel. Tot onze grote verbazing bleek de sfeer daar alles goed te maken voor de faciliteiten. Met erg vriendelijke stafleden en gezellige mede-overnachters werd het een steeds gezelligere avond, en voor we het wisten lagen we pas rond half 4/4 uur in bed. Nogal mooi!

De volgende ochtend moesten we toch redelijk op tijd op, dus dat was even bikkelen, maar we zouden de hele dag toch alleen maar gaan zwemmen. Zo gezegd zo gedaan, en met regen in Hiroshima zwemden wij de hele dag in de volle zon, genietend van het warme weer. Wat een geluk hebben wij gehad met het weer! Terwijl in hetzelfde land er tyfonen, aardbevingen en overstromingen woelden hebben wij alleen maar prachtig weer gehad, met soms een beetje bewolking. We gingen nog naar wat souvenirwinkels, Remco kocht een aardig zwaard, en ik een bapao met de lokale specialiteit (een soort aal) erin. Daarna gingen we naar het restaurant waar we de vorige dag heen wilden, en aten lokale stijl Okonomiyaki, wat een soort Japanse pannenkoek is met ei en groenten en tjap. Erg goed te doen, ik at mijn eigen en de helft van die van Erwin. We hebben veel mooie foto’s gemaakt van het eiland, en namen de boot terug naar de vaste wal voor nog een gezellige avond bij het hostel, waarin we daadwerkelijk 8 mensen bij elkaar kregen met een Nintendo DS (een zakspelcomputer), en gingen we een racespelletje doen.

Na anderhalve dag hadden we Miyajima toch echt wel gezien, dus trokken we de volgende dag door naar Kyoto. Het originele plan was de Shinkansen te nemen, maar ik had niet veel trek in heel veel geld uitgeven, en de rest vond het ook een best idee om 3-4 keer zo lang over de reis te doen voor 5 keer zo weinig geld. Rustig tuften wij dus door het land met de normale, saaie stoptrein, en reden wij met prachtig weer door ruraal Japan. Als je met vrienden bent is het helemaal niet zo erg om lang te doen over een reis, en uiteindelijk kwamen we moe maar voldaan aan in de stad waar het eigenlijk om ging: Kyoto. Het is moeilijk uit te drukken, maar ik werd bekomen door een immens gevoel van blijheid toen we weer aankwamen in de stad waar ik ongeveer 15% van dit jaar heb besteed. We namen de bus naar een extreem goedkoop hostel waar ik eerder met Jan had gelogeerd, en de eigenaren/hippies aldaar waren blij bij het weerzien. We zouden 5 dagen in Kyoto overnachten: 4 nachten bij het hippiehotel, onderbroken door 1 nacht bij een luxe hotel. We gingen na het afzetten van onze spullen bij ons hotel in de buurt wat hamburger/kippenvlees/troep eten, wat erg veel, erg lekker en erg goedkoop was, zoals wel meer restaurants in die omgeving. We zaten namelijk bij de universiteit van Kyoto, dus een hoop restaurants cateren aan arme studenten zoals wij. We hadden een buspas gekocht, dus gingen na het restaurant met volle pens de stad in, waar we het oude gedeelte gingen bekijken, wat ‘s nachts een erg mooi beeld is. We liepen door de naburige rosse buurt, en toen onze zintuigen waren verzadigd van alle lampjes en mooie.... gebouwen, reden we terug naar het hostel, waar we nog wat biertjes dronken. We hadden daarvoor trouwens ook nog een mooie tempel in het park bij die oude wijk bekeken, waar nu tijdens het o-bon festival (een Boeddhistisch evenement waarin de zielen van dierbaren tijdelijk naar de aarde terugkeren, om de 16e te worden teruggezonden naar de hemel) een speciale opstelling stond van honderden prachtige lampionnen. Ook hier veel foto’s van, omdat het een zeer indrukwekkend spektakel was.

De dag erop naar Nara, waar je veel herten hebt en een gigantische tempel met een grote Boeddha erin. Hier liet ik me weer gelden als grote romanticus, want toen 2 betrekkelijk aantrekkelijke meisjes ons vroegen of we met ze op de foto wilden, zei ik dat ik dat wat vreemd vond omdat ik ze helemaal niet ken, waarna zij beschaamd met de staart tussen de benen ervandoor snelden. Helaas ben ik altijd eerlijk voordat ik romantisch ben, wat me ook nu weer parten speelde. De ervaring van Nara werd er echter niet minder op, en na wat rondgelopen te hebben door het tempelgebied namen we de trein terug naar Kyoto, waar we naar de Fushimi-Inari schrijn gingen kijken. Deze schrijn is zeer beroemd om het belachelijke aantal torii (rode Shinto poorten) dat er staat. Erwin wist niet waar hij het moest zoeken met zijn camera, en de rest van ons zat ook flink te schieten. We bleven daar zo lang dat we uiteindelijk terug moesten omdat het donker begon te worden. Je kan daar letterlijk een dag rondlopen en er nog niet genoeg van krijgen. Het leek me een aardig idee om de boys wat sushi te laten eten, dus nadat we weer in de binnenstad waren gingen we naar de plaatselijke draaimolen sushitent, waar ze speciale bestellingen met een mini-Shinkansen naar je toe rijden. We hebben ons voor weinig geld erg vol gegeten, en gingen nog even naar de arcade, waar Erwin liet zien erg getalenteerd te zijn in spellen op de arcadekast. We vermaakten ons flink, en jaagden er ook flink wat geld doorheen. Om dus het bijbehorende schuldgevoel teniet te doen namen we niet de bus, maar liepen we naar huis. Op de een of andere manier zijn we die avond stomdronken geworden, en hebben we dingen gedaan die het daglicht, of mensen van niveau, niet kunnen verdragen. Het begon allemaal met een biertje voor onderweg, en zo ging dat maar door. Het was in ieder geval gezellig, zullen we maar zeggen.

De volgende dag stonden we rond 1 uur pas op, om uit te checken en te struikelen richting het erg dure hotel waar we 1 nacht zouden verblijven. We zouden hier gaan slapen, zodat we vanaf de berg achter het hotel de wegzendingsvuren konden bekijken. Kyoto ligt in een vallei, omringd dus door bergen, en de bergen aan de noordkant hebben op bepaalde plekken gigantische vormen van Chinese karaters op zich getekend. Deze vormen lijken normaal op kale plekken, maar 1 keer per jaar, op 16 augustus, worden deze karakters aangestoken. Iedereen van ons wilde dit al lange tijd zien, en we besloten dus dit een speciale avond te maken. Het hotel was het hotel op de top van een berg midden in de stad waar ik eerder al met mijn vader had geslapen. Ik was een paar maanden geleden daar ook nog even gaan lunchen, en had dus met wat leden van de staf al een beetje een band opgebouwd. Het weerzien was ook nu weer vrolijk, en net als eerder weer onmogelijk beleefd. De kamer waar we nu sliepen was echt gigantisch, en erg stijlvol ingericht. Helaas was het hoogseizoen, en moesten we voor een nacht 2 keer zoveel betalen als toen ik er met pap sliep, want toen kregen we ook nog eens korting. Het was het echt ruimschoots waard, en na een oh en ah van 2 uur lang, gingen we van de berg af om een hapje te eten met mijn jongerejaars van karate, genaamd Koji. Dit is een enorme knuppel, met de meest vreemde lach ooit. Hij is wel echter heel vrolijk, en het was leuk om hem met zijn 3 vrienden te zien in een andere omgeving. Na het eten gingen we terug naar het hotel (Koji en zijn vrienden gingen ook mee), om de berg te gaan beklimmen. De staf van het hotel kon helaas geen Engels, dus heb ik een beetje voor vertaler moeten spelen, waar ze erg blij mee waren, en wat ik natuurlijk ook wel leuk vond om te doen. Na een klim waarbij we ook nog eens verkeerd liepen kwamen we aan bij een tempel aan de top, waar een koto (Japans snaarinstrument) concert werd gegeven. Het uitzicht was werkelijk fantastisch, en een tijdje wachten werden dan eindelijk de bergen aangestoken. Wat een machtig en mooi gezicht! (voor plaatjes, zoek op google images voor 五山の送り火, kopieer maar) We dronken wat biertjes die we hadden meegenomen, en we daalden de berg weer af toen de vuren gedoofd waren. We namen afscheid van Koji, kochten nog wat biertjes, en gingen weer terug naar het hotel, waar ik nog wat praatte met de staf, die ondertussen ook was onderuitgezakt met een pils. Grappig trouwens, dat de staf mij zelf aanraadde om bier te gaan halen in de buurt, omdat zij alleen duur organisch bier hadden, wat ze zelf ook een beetje onzin leken te vinden. We volgden het advies op, en trokken ons weer terug naar onze kamer om voldaan te gaan slapen.

Om in zo’n rustgevende omgeving wakker te worden is echt fantastisch, en voor het eerst in een lange tijd voelde ik me weer echt op mijn gemak. Met moeite namen we afscheid van het prachtige hotel, en toen stonden we ineens vroeg in de ochtend in de stad, ons realiserend dat we de stad zelf nog bijna niet hadden verkend. We kochten dus maar weer een buspas, gingen naar het Gouden Paviljoen, en naar een tempel waar geen enkele toerist was, maar die wel heel erg mooi is. We lunchten in de buurt van die tempel, en namen de bus naar het centrum, waar we wat winkels gingen bekijken. Er was niet zoveel interessants te kopen, maar het was wel leuk om winkelend Kyoto er op uit te zien gaan. We aten goedkoop wat in de buurt, en namen de bus naar de izakaya (een soort eetcafe, met nadruk op drank) van de moeder van Yuki, een goede vriend van me, die me nog even wilde zien voordat ik terug zou gaan naar Nederland. Het was echt heel fijn om Yuki weer te zien, die altijd goed voor mij zorgt. Ik ben blij dat ik in hem een echt goeie Japanse vriend heb gevonden. We werden door hem en zijn moeder goed onder handen genomen, en aan het eind van de avond hadden we gegeten:

Rauw paard
Walvis
Rauwe onbekende vis, die we na zijn vlees te hebben opgegeten bakten, en ook nog eens zijn botten opaten.
Schelpvis, met wat rare troep erin.

Exotisch was het woord van de dag, en redelijk beschonken keerden wij terug met de taxi naar ons oude hippie hostel. Weer een lekkere wilde dag met interessante belevenissen!

Vreemd genoeg waren we fit genoeg om om half 11 op te staan, en met frisse moed de trein naar Osaka te nemen. Osaka, ik was er ook maar een keer geweest, toen ik er met Jan een dagje heen ging. Toen was mijn ervaring ook niet rooskleurig. Osaka is niet een mooie stad, en heeft ook niet de je-ne-sais-quois wat Tokyo heeft. Men zegt dat de bevolking een zeer typisch karakter heeft. Dat kan best, maar alles wat dat betekent is dat er voor toeristen niets te doen is. We kwamen daar vooral voor het kasteel, en voor het Nederlandse restaurant “Oude Kaas”. Ik zag het kasteel voor de tweede keer, maar het uitzicht was nog steeds mooi. We namen toen de metro naar Nanba, waar geloof ik alles om draait in Osaka. Inderdaad, er was daar een grote shoppingstraat, met veel gokhallen en hippe jongeren. Alles had alleen een beetje een vermoeide, verveelde indruk. De Apple store bood afleiding, en ik ben glad vergeten de lokale specialiteit te proberen (deegballen met inktvis erin, Takoyaki). Daarna toch maar naar de meest vreemde ervaring tot nu toe in Japan. Restaurant Oude Kaas heeft inderdaad alle oer-Hollandse gerechten zoals Babi-pankang, vlammetjes, nasi-goreng, maar ook Stamppot, en vooral pannenkoeken. Het is het enige erkende pannenkoekenrestaurant (door de pannenkoekenvereniging) buiten Nederland, en ik moet toegeven, de pannekoeken waren erg lekker. Het restaurant was niet erg mooi ingericht, en het bier was vreselijk duur. Tot overmaat van ramp hadden ze een cd van Andre Hazes op repeat staan, en bij de derde keer “Kerstmis met een Ander” waren we echt veel te melig. De bediende kon een paar woorden Nederlands, maar Grolsch snapte hij niet. We werden trouwens door de eigenaar wel begroet met een “goedenavond”, en dat was wel mooi. Het is grappig om je eigen land zo in restaurantvorm te zien, en bij kleine dingen merk je wel een verschil. Toen ik bijvoorbeeld cordon bleu bestelde kreeg ik ook daadwerkelijk cordon bleu, zonder ook maar iets anders. Hij was wel lekker, en na mijn maag dan nog maar te vullen met een strooppannenkoek zat ik wel goed vol. Maar goed, aan die walgelijke muziek moest natuurlijk wat gedaan worden. Jelle besloot toen maar Depeche Mode aan te vragen, maar die band kenden ze hier niet. Ik vroeg dus maar of ze nog andere Nederlandse muziek hadden, en daar verscheen de meest vreemde collectie Nederlandse hits voor mijn neus, met als hoogtepunt een cd van Bassie en Adriaan’s Sinterklaasliedjes. Daar zaten wij dus, in een redelijk klasse-restaurant, met Bassie en Adriaan’s Sinterklaasliedjes op de achtergrond. Ik heb weinig zo hard gelachen als toen. De kok/eigenaar werd ook steeds meliger, en deelde ons uiteindelijk in aardig Nederlands mee dat hij 20 jaar geleden in een sushi-restaurant werkte, waar de clown en die vervelende acrobaat vaak langskwamen. Met een lichtere portemonnee gingen wij terug naar Kyoto, een vreemde ervaring rijker.

En dat is het! Men vertrok vanochtend rond 1 uur met de bus naar het station om naar Tokyo verder te reizen, waar ik niet mee naartoe kan gaan. Dit om financiele redenen, maar ook omdat ik gewoon geen tijd heb om mee te gaan in verband met het afmaken van een werkstuk. Dit lange stuk is ook een prachtig voorbeeld van studieontwijkend gedrag, maar officieel begin ik morgen pas. Vandaag ontmoet ik Mattias hier nog in Kyoto, en ga ik morgen terug naar Fukuoka.

Ik ga denk ik volgende week nog even wat schrijven over Fukuoka in het algemeen, en nog een klein overzicht geven van speciale eventen dit jaar die mijn dagelijks leven doorbraken. Tot over 2 weken, als ik weer in Nederland terug ben!

Sakura, en het kijken naar bloemen!

2009-03-23T23:39:00.001-07:00

Ja, dat doet iedereen dus rond deze tijd. Het geweldige hanami, oftewel bloemen kijken, is momenteel aan de gang, en het houdt in dat je een picnic onderneemt onder de kersenbloesembomen, maar vooral ook dat je echt takkeveel drinkt! Dat gaan wij binnenkort ook doen, maar momenteel zit ik met een nare buikgriep even op mijn kamer. Dit geeft me echter wel weer tijd om mijn blog te updaten, dus elk nadeel heeft z'n voordeel, zoals onze vriend Kruyf dat geloof ik ook al zei.

Hoe dan ook, het is lang geleden! Ik zou kunnen zeggen dat er tussendoor niet zoveel gebeurd is, maar er gebeurt hier altijd wel iets, ook al was maart wel de stilste maand tot nu toe. We hebben van 19 februari to 4 april pure vakantie gehad, en dat heeft mij dan ook in de gelegenheid gebracht om die tijd weinig nuttigs uit te halen. Enkele hoogtepunten van deze tijd zijn: Reizen met mijn vader, en naar het ouderlijk huis van mijn tutor (persoonlijke mentor), Tajimi.

De vakantie begon nog niet, of vader kwam al aan met het vliegtuig in Fukuoka. Nou heb ik al wel eerder mensen in Fukuoka ontvangen die ik in Nederland kende, maar om zo mijn vader ineens te ontvangen in een omgeving die ik nu toch al een half jaar mijn thuis mag noemen is toch een heel andere ervaring. Hij was natuurlijk redelijk uitgekakt, want dat krijg je als je 15 uur aan het reizen bent. Hij vloog tenminste over Helsinki, ik moet weer over Londen op de terugweg. In ieder geval, hij was nog erg vitaal voor iemand die zo'n lange reis heeft gemaakt, en we zijn die dag ook nog maar meteen wat dingen gaan bekijken in Fukuoka. Dit natuurlijk niet voordat we zijn spullen hadden gebracht naar de ryokan (Japanse stijl hotel) waar hij zou slapen. Ik liet hem wat mijn eigen kamer zien, en waar ik studeerde, kortom een beetje mijn leefomgeving. Natuurlijk voerde vooral het feit dat hij in Japan was de boventoon, en waren we meer dan het beleven van Fukuoka bezig met gewoon ouderwets praten over van alles en nog wat. Grappig was wel dat ik deze reis meteen al merkte dat ik, meer nog dan als ik alleen ben, bekeken werd door nieuwsgierige Japanners. Ik ben er natuurlijk verder wel aan gewend, maar het viel toch op.

Na het laten zien van mijn natuurlijke habitat gingen we naar Tenjin in het centrum, omdat daar een hele fijne udon (dikke noedels) zaak is waar ik iedereen mee naartoe neem die in Fukuoka langskomt. Ook is Tenjin omdat het het centrum is een interessante plek om te bezoeken, en kreeg pap zowaar het idee dat we in een metropool waren! Voor mij houdt Fukuoka toch een beetje wat knulligs, ook al besef ik me dat met een populatie van 1.5 miljoen mensen Fukuoka een stad is om serieus te nemen. Na Tenjin begon de jet-lag toch in te slaan, dus zette ik mijn vader af bij het hotel om weer terug te gaan naar mijn eigen bunker. Dit wel met de nieuwe computer die had meegenomen uit Nederland, dus ik keek er al naar uit om er los mee te gaan! Ik had echter geen internet op mijn kamer, en alle installaties gingen zo snel dat ik uiteindelijk er niets meer mee te doen had dan er naar te kijken, wat ik dan ook lange tijd heb gedaan.

Dag 2: Dazaifu! Het bekendste heiligdom van Kyushu waar iedereen naartoe gaat voor goede schoolresultaten of om in hun gewenste universiteit te komen. Ik was er zelf al eens geweest, maar die dag was het weer mooi en ging ik het nog eens rustig met pap bekijken, die goed geslapen had en er zin in had. Echter, met mooi weer komen er ook nadelen, zoals dat er erg veel Japanners waren, een feit wat pap steeds deed verbazen ("Wat zijn er toch een hoop Japanners in Japan!"). We hadden wat wensjes gedaan en wat rond gekeken bij de heiligdommen in de buurt, en we vertrokken religieus weldoorvoed weer terug richting Fukuoka, waar ik nog wat liet zien van het vreemde winkelcentrum genaamd Canal City, met waterorgel, en een winkelstraat daar in de buurt. Dat kunnen Japanners goed, winkelen en eten. We gingen daarna eten bij een restaurantje in de buurt van het ziekenhuis en dus waar mijn karateclub oefent, want ik ken daar alle restaurants ondertussen. We aten daar motsunabe, da's een pan gevuld met troep. Echt extreem lekker, en daar was pap het gelukkig mee eens. Tot zover Fukuoka, en pap was al ingeburgerd genoeg om met de metro terug te kunnen naar zijn eigen hotel, wat ook wel mooi was.

Dag 3: Nagasaki! Als je dan toch op Kyushu bent, kan je maar beter ook even naar Nagasaki gaan. Waar is Nagasaki om bekend? Om atoombommen! Dus gingen we naar het atoombommen museum om even ons te verrijken met kennis over de afschuwelijkheid van zo'n ding. Het is echt ontzagwekkend, de schade die zo'n ding aanricht. Het feit dat het werkelijk hoosde die dag maakte de atmosfeer er niet beter op, maar we hielden braaf vol. We zaten overigens in Nagasaki in een heel aardig hotel, goedkoop en bij het centrum, met daarachter de "tempelstraat" van Nagasaki. We zijn daar dus ook, nadat we aankwamen op Nagasaki centraal, bij het St. Marc cafe gaan eten, waar ze ChocoCro's verkopen, oftewel croissants gevuld met chocola, waar ik nogal fan van ben. Pap vond het ook lekker, en we gingen ook nog naar Dejima, om te leren wat die Nederlanders in Nagasaki zoal niet bekokstoofden rond 1600. Redelijk wat, zo bleek. Goed, na dus Dejima en vervolgens het Atoombommuseum gingen we naar een onsen (heetwaterbron) genaamd Fuku no yu, alwaar we op de top van een berg in een heetwaterbad heerlijk uit konden kijken over Nagasaki. Nogal mooi! Daarna pakten we de bus naar Baard (die van dat eetcafe), wat moeilijker bleek dan verwacht, maar uiteindelijk kwamen we er toch echt aan en Baard was ook blij om mij weer te zien. We namen wat biertjes, aten eens wat, en ik praatte ook een beetje bij met Baard. Het ging in ieder geval nog steeds goed met hem, en hij lulde nog steeds evenveel een eind weg. Echt een heerlijk figuur! Moe maar voldaan keerden wij terug naar huis, bedenkend hoeveel je toch in een dag kan stoppen als je maar op een christelijk tijdstip opstaat. We hadden echt het gevoel dat we veel van Nagasaki hadden gezien, een gevoel wat al helemaal compleet was toen we besloten de volgende ochtend toch maar even nog die tempelstraat achter ons hotel te gaan bekijken. Die bleek ook inderdaad erg mooi te zijn, en na een ontbijt bij een nep-Starbucks stapten we op de trein terug naar Fukuoka, om de Shinkansen naar Kyoto te nemen.

Veel treinen dus, maar de treinen in Japan zijn comfortabel, zo vond ook mijn vader, en het was een betrekkelijk voorspoedige reis.

Een punt wat ik op dit moment er even bij moet noemen is dat omdat pap en ik geen vast schema hadden gemaakt, we dus ook nog geen hotels van tevoren hadden gereserveerd. Dit was een interessante ervaring voor mij, want ik had dat sowieso nog nooit gedaan, laat staan in het Japans. Dit hield dus in dat ik elke avond naar het hotel voor de volgende dag moest bellen (of op dezelfde dag), en dat het gewenste hotel niet altijd ruimte over had. Vooral in Tokyo bleek dit een probleem, waar we na 4-5 hotels pas er een hadden gevonden die ruimte had voor een vermoeide vader en zoon. Ook Kyoto bleek niet makkelijk, want we hadden besloten dat we in een soort appartement wilden overnachten voor 4 nachten, maar die reservaties konden alleen per mail. Ik houd niet zo van dit medium, want het houdt altijd in dat je moet wachten op een antwoord, en dat antwoord dat komt vaak te laat, of niet. Niet, zo bleek in dit geval, dus toen wij tegen het eind van de middag aankwamen in Kyoto stonden wij een beetje voor een probleem. We gingen dus maar naar het toeristenbureau, waar ze ons wel verder zouden kunnen helpen hoopte ik. Dat ging half, maar uiteindelijk besloot ik toch maar met pap's reisgids te kijken of er iets leuks was in de zin van ryokan. We vonden er een, de Yoshimizu ryokan, die net achter Gion (de ouderwetse uitgaanswijk van Kyoto), centraal lag in het Maruyama park, waar allerlei tempels en heiligdommen staan. Hoe dit kon snapte ik niet echt, want het was ten slotte een park. In ieder geval, ik bellen, want er stond ook bij dat ze goedkoop waren. Aardige mevrouw neemt op, ik wilde graag voor 4 nachten reserveren, dat kan, dat wordt dan 8800 yen per persoon per nacht, wat ongeveer 75 euro is ofzo! Ik kreeg een steen in mn buik, want we hadden de reservering al gemaakt. "Kunnen we het niet naar 1 nacht veranderen?", vroeg ik met een klein stemmetje. Dat kon, en dus vertrokken wij maar naar het hotel, met een zwaar gemoed in zwaar weer, wetende dat we veel zouden moeten gaan betalen. We namen maar een taxi, want we waren toch bezig, en door een verlicht Kyoto reden wij richting een stil park, waar we ineens een hoop stijle heuvels op gingen. Daar kwamen we aan, boven op de berg, waar een prachtig oud houten gebouw stond, en we werden ontvangen door een vriendelijke waardin, en terwijl wij onze spullen uitpakten en keken naar onze kamers, vroeg ze aan mij hoe het kwam dat ik toch dacht dat het zo'n goedkoop hotel was. Ik liet haar zien dat het op die manier in de gids stond, en dat vond ze erg vreemd. Ze bood daarom ook aan dat als we 4 nachten bleven ze 1/3 van de prijs zou afhalen. Pap vond het al lang best, want die hield erg van ryokans, en ook in mijn mening was dit het mooiste hotel waar ik ooit ben geweest. De extreme rust, de fijne geur, nouja, ik kan nog wel blijven doorgaan, in ieder geval ben ik er zoals je merkt nogal lyrisch over.

Na dit goede nieuws gingen wij de stad nog maar even bij avond verkennen, en het fijne was dus dat we, voordat we ergens heen konden, altijd eerst door het rustige park moesten lopen. We gingen eerst maar even wat eten halen bij de Sukiya (rijst-met-vlees-erover-gedrapeerd-zaak) om de hoek, en doken daarna nog even Gion in. Het was helemaal leeg in de mooiste wijk van Kyoto, en pap en ook ik keken onze ogen uit naar de fijne oude Japanse stijl houten huizen, en de riviertjes die door deze wijk lopen. We kwamen onverhoopt ook nog bij een klein tempelcomplex terecht, en alles zag er betoverend uit bij nacht.

De verdere tijdsvolgorde van Kyoto weet ik niet meer, maar in de komende dagen hebben we een gigantisch aantal tempels verkend, met een hoop rotweer. Mijn schoenen waren zo doorweekt dat ik ter plekke nieuwe schoenen en sokken heb gekocht in een winkelstraat daar (schoenen van het merk "Dragon Beard", nogal Aziatisch), en het was veel parapluweer. Dit weerhield ons er niet van om een hoop dingen te bekijken, dingen die ik ook nog niet gezien had. Een van de dingen die ik nog niet gezien had was Nara, een stad waar we een dag heengingen en waar een hoop tempels en UNESCO World Heritage Sites staan. Nara is echt een van de lelijkste steden die je ooit zult zien, maar de tempels die er staan zijn fantastisch. Vooral de bekende Todaiji was iets waar pap en ik erg van onder de indruk waren. Het gebouw was van buiten mooi, en de gigantische Boeddha die binnen stond was ook een feest voor het oog. We liepen wat willekeurig rond en kwamen zo uit bij een ander schrijnencomplex waar ook echt geen hond was. Het was wel mooi, en waar je bij de toeristische plekken een overdaad aan reeen vindt, waren er bij dit heiligdom maar een paar, wat een erg charmerend effect had op het geheel. Het regende die dag gelukkig net niet, en Nara bleek een erg leuke ervaring te zijn. Ik wil er misschien wel nog een keer heen, maar dan dat ik ook wat meer tijd heb. 2 dagen zou genoeg moeten zijn.

Verder was Kyoto dus een combinatie van natheid en veel rusten in de ryokan. De eigenares was ook echt supervriendelijk en daar heb ik ook een hoop mee gepraat. De volgende keer dat ik ga naar Kyoto heb ik er het geld best voor over om daar te slapen.

De reis ging echter verder, en liep tegen zijn einde toen we in Tokyo aankwamen. We hadden nog maar anderhalve dag te besteden aldaar, maar dat was niet zo erg. Pap hoefde ook niet zoveel te zien van Tokyo, en ik was er toch al vaker geweest, en ik kom er ook nog wel vaak genoeg. We liepen wat langs de bekende attracties (zie eerdere foto's, nieuwe komen ook binnenkort), maar ook door de boekenwinkelwijk jinboncho, waar ze echt alle Japanse boeken hadden die je je kon wensen. Westers was er echter niet zoveel, dus voor Pap was het niet zo interessant. Natuurlijk gingen we ook even langs het Park Hyatt hotel, waar we uitkijkend over Tokyo een schrijfplan maakten voor mijn onderzoek wat ik hier moet uitvoeren. Dat was echt extreem mooi, en voordat we het wisten was de reis alweer voorbij.

We hebben echt een hele hoop gezien, en echt alle Japanse gerechten gegeten die je gegeten moet hebben als je in Japan bent. Wat dat betreft kan ik met tevredenheid zeggen dat ik mijn vader een goede impressie heb gegeven van Japan, en denk ik dat hij het ook wel naar zijn zin heeft gehad, ondanks het grote aantal Japanners.

Het afscheid viel zwaar. Letterlijk. We moesten heel vroeg op, en we moesten alle bagage meezeulen, maar uiteindelijk heb ik pap dan toch op tijd op de trein naar Narita gekregen. Wel net op tijd, want we hadden ongeveer 10 seconden om gedag te zeggen. En weg was ie, om mij voor het tweede halve jaar alleen achter te laten in dit land. Echt een hele vreemde ervaring kan ik wel zeggen. Bij mijn uitwisseling in Amerika was er echt niemand op bezoek, dus ik had dit nog nooit meegemaakt. Ik heb door het bezoek van mijn vader wel wat zin gehad om weer in Nederland te zijn, maar nergens heb ik heimwee gevoeld. Ook, nu het alweer 3 weken later is, merk ik dat het gemis alweer langzaam wegebt. Het is ook vooral dat ik hier niet zoveel te doen heb wat maakt dat ik Nederland een beetje mis. Maar aangezien dat ook binnenkort voorbij is kan ik met een gerust hart weer uitkijken naar een vooral warmere tweede helft van mijn verblijf in Japan.

De rest van de maand maart is dus een beetje saai geweest. Ik ben nog even heen en weer naar Nagasaki geweest om de verjaardag te vieren van Allard en Lena (2 andere studenten Japans), en ik was afgelopen weekend bij de ouders van Tajimi. Dat was wel echt heel vet. Dit was namelijk mijn eerste echte ervaring bij een Japans gezin thuis. Tajimi is enig kind, en zijn ouders hebben een prive kliniek op het platteland in de Oita provincie, wat inhoudt dat ze ook veel geld hebben. Dit vonden ze ook niet erg om te laten zien, want ik heb serieus een ikea tas vol spullen mee naar huis gekregen. In ieder geval, we kwamen daar aan na twee uur rijden vanuit Fukuoka, om meteen de auto te pakken van Tajimi's ouders en te rijden naar een tempelcomplex in een stad genaamd Usuki. Ik was erg moe, en ze drongen mij en Tajimi dan ook vooral aan om te gaan slapen. Het waren namelijk vooral erg aardige, erg bezorgde mensen die altijd wilden dat ik me op mijn gemak voelde. Toen ik wakker werd waren we er ineens, en de lunch die ik op dat tempelcomplex heb gehad is misschien wel de lekkerste ooit. Hij zal ook wel extreem duur zijn geweest, maar daar zijn we natuurlijk heel discreet over. We bekeken de rest van het stadje nog wat, en pakten weer de auto door naar de stenen Boeddha tuin die in dezelfde stad bleek te staan. Was ook erg mooi, foto's gemaakt, natuur gezien, en door met de auto naar Yufuin, een stadje waarvan ik nog steeds niet echt begrijp waarom ie beroemd is. Ze lag echter in een valei op dezelfde manier als Kyoto, en er waren wat watertjes en wat oude gebouwen. Ook een hoop authentieke glasblazerijen en pottenbakkerijen, dus het voelde allemaal nogal toeristisch aan. Vroeger echter, zo moest ik geloven, was dit een prachtig stil stadje. Daarna weer terug met de auto naar Musashimachi, zo heette die stad waar de Tajimi familie woont, en door naar een Frans restaurant. Een Frans restaurant met onwijs veel Japanse vis en andere spullen, maar de rode wijn was drinkbaar en het deed enigszins denken aan Franse gerechten. De vader werd, zoals het hoort, een weinig dronken, maar de rest van ons was redelijk nuchter, en toen we thuis kwamen gingen we heel veel brood en cake bakken. Dat was echter super leuk om te doen, en ik heb best wat geleerd over hoe dat werkt. Zoals je misschien wel zult merken hielden ze daar nogal veel van eten, en ik heb echt tot buikpijn aan toe lopen dooreten. De laatste dag kon ik gewoon echt niet meer. In ieder geval, de tweede dag stonden we laat op, speelde ik wat piano, bakten we nog wat brood, en gaf ik een klein hallo-woordje aan geriatrisch Japan, waar beneden een deel van in de kliniek zat. Ik feliciteerde de mensen in 5 talen, werd 1500 keer gezegd dat ik lang ben, en zo heb ik ook even het vergrijzende Japan meegemaakt. Hierna gingen we maar naar het strand.Musashimachi bleek namelijk dicht aan zee te liggen, en ik heb dan ook even heerlijk uit lopen waaien op het plaatselijke strand. Lekker rotsen beklimmen, en ik voelde me helemaal alsof ik weer op Terschelling was ofzo. Maar dan dus met rotsen. Daarna gingen we nog naar de Futagoji, de tweelingtempel, die echt belachelijk mooi midden in de bergen lag. We keken onze ogen uit, maar helaas sloot de tempel al snel omdat het al 5 uur 's middags was! Ik weet nog steeds niet goed wat we hebben gedaan dat het zo snel laat was, maar goed. We gingen maar weer eten, want ja, het was alweer richting etenstijd. We aten Koreaans gebakken vlees, wat echt ongelooflijk lekker is. Zo lekker, dat ik mezelf tot misselijkheid aan toe vol heb lopen vreten. Echt, mijn novib-ik draaide zich om in zijn spreekwoordelijke graf. Vader werd weer dronken, we bakten nog eens wat spullen, en ik ging wat filmpjes kijken met Tajimi op zijn laptop. Was erg gezellig allemaal, en het was ook met pijn in mijn hart dat ik de volgende middag weer afscheid moest nemen. Het zijn echt lieve mensen, en ben zeker nog van plan om er terug naartoe te gaan. Nu echter, heb ik dus een stevige buikgriep waarvan ik de oorzaak verdenk te liggen bij mijn nogal onstuimige dieet van het afgelopen weekend. Dit heeft ervoor gezorgd dat mijn avond uit die ik had gepland vanavond niet doorgaat, en dat ik ook eerder bij karate wegmoest gisteravond, wat de eerste keer was, en leidde tot enorme schaamte. Ik heb echter een drukke week voor de boeg, met 2 afscheidsfeestjes. Een van 2 Russische uitwisselingsstudentes die ervandoor gaan, en een van zesdejaars karateclubleden, die echte doctoren worden. Veel zuipen dus, en vrijdag de afsluiting bij een concert van het Tokyo Philarmonisch in Tenjin. Fijn om veel te doen te hebben, hoewel ik ook weer meer en meer uitkijk naar het begin van het tweede semester, om dan de illusie te kunnen wekken dat ik mijn steentje bijdraag aan de samenleving.

Ik hoop dat ik jullie een beetje heb geinformeerd met wat er hier allemaal gebeurt, misschien schiet er me later nog wel wat te binnen, zoals dat ik beter ben geworden in karate, wat leuk is om te merken.

Tot de volgende keer kindertjes!

-Michiel Boerwinkel

Op veler verzoek..

2009-02-06T20:39:00.000-08:00

Na enkele geruchten te hebben vernomen dat het kalm was op mijn blog, en na wat introspectie er achter te zijn gekomen dat dat ook het geval was, vond ik dat het zo langzamerhand maar weer tijd werd om even te schrijven wat er hier gebeurt.

Nuja, er gebeurt eigenlijk niet zoveel wat jullie nog niet weten, maar laat me beginnen met waar ik was gestopt: De reis van Angel en mij naar Nagasaki! Daar stonden we dan, in de klauwen van de draak, wachtend om verorberd te worden als hulpeloze schapen, maar toen kwam Fritsie! We gingen voor Nagasaki eerst nog even een dagje heen en weer naar een plek genaamd Dazaifu. Dit is de grootste toeristische plek in en buiten Fukuoka, wat treurig is, want dit betekent dus ook dat er in de stad niet zoveel te doen is. Dazaifu verdient echter wel wat meer aandacht, want het is ook best een mooie plek. Het staat binnen Japan bekend als de Shinto schrijn waar je kan bidden en offers maken voor het binnenkomen van je gewenste universiteit of die baan krijgen waar je altijd van droomde. Het ligt een half uurtje buiten Fukuoka, en natuurlijk is de tempel omgeven door toeristische winkeltjes. Studenten die we waren, negeerden we deze straal en gingen we door naar de tempel zelf. Het was niet zo druk, dus dat was wel fijn, en we besloten van de gebaande paden af te gaan door op een willekeurige plek de berg die om de schrijn heen lag te gaan beklimmen. Toen stonden we ineens in een gebied waar helemaal niemand stond, met aan de ene kant beneden de schrijn, en de andere kant beneden een wazig pretpark waar niemand was. De apparaten werkten echter wel, wat leidde tot een nogal schimmige sfeer. Vervolgens liepen we langs nog een klein verlaten Shinto complex, door een rustiek gebied met allemaal Torii (Van die rode poortjes) en het geheel zag er erg mooi, zei het verlaten uit. Uiteindelijk kwamen we zelfs uit bij een tunnel met een steen ervoor, dus de referentie naar de film Spirited Away (voor wie hem gezien hebben) was compleet! We wilden als afsluiter voor deze vreemde dag gaan eten bij het Zwitserse restaurant "Hause", maar dat bleek nogal populair te zijn en het deed de eigenaar pijn in zijn hart om wat mij, waarschijnlijk volgens hem een potentiële Zwitser, en Fritsie en Angel af te moeten wijzen in zijn nederige stulp. Tot nu toe heb ik daar nog niet kunnen eten, maar dat moment komt nog wel!

Vervolgens: Nagasaki! We zouden wat later op de dag gaan, want ons contactpersoon Martijn had nog wat zaken te regelen, dus dat paste goed bij Angel en mijn schema: niet zoveel doen. Uiteindelijk zaten we toch echt in de supermooie trein naar Nagasaki, die eruit zag als een Shinkansen maar dan ook nog met leren stoelen! Hier dient bij vermeld te worden dat Angel en ik in Kyoto een 5 dagen kaart hadden gekocht. Deze kaart kon je 5 afzonderlijke dagen afstempelen om een hele dag te kunnen treinen. Omgerekend kostte dat maar 19 euro per dag ofzo, en was dat dus een uiterst goeie deal. De catch hier was dat je alleen maar normale treinen kon gebruiken en sommige iets snellere, maar het kost dus wel erg veel tijd. Wij naïevelingen verkeerden onder de indruk dat je dan ook wel die trein naar Nagasaki kon gebruiken, omdat ie niet onder de Shinkansen viel. Aangezien er nog maar 3 stempels over waren, besloot ik toen (dit nog niet wetende) een apart retourtje te kopen, zodat Angel de laatste 3 kon gebruiken voor een retourtje Nagasaki en de terugweg naar Kyoto. Natuurlijk bleek die stempelkaart niet te gelden uiteindelijk, en moest hij uiteindelijk meer dan ik betalen. Dat was dus redelijk zuur, maar uiteindelijk kwamen we toch aan en werden we opgehaald door Martijn en Allard. Het was een gelukkig weerzien, ook al had ik ze dan een maand geleden al gezien. Fritsie zou later komen, want het leek hem een goed idee om met 9 andere Nederlanders het Nieuwjaar in te luiden.
Nu moet er ook even uitgewijd worden over hoe het in Nagasaki verliep. Het slapen zou een probleem worden, want we zouden bij de Nederlanders aldaar slapen, maar er was daar geen slaapgerei. Ik had gelukkig een klein matrasje bij me, en Angel was iets te licht bevoorraad, maar het ging nog net, dachten we. Echter, de huiskamer was akelig koud, ook al stond de verwarming dan op maximaal. Het zou nog een probleem worden als Fritsie kwam, want die had helemaal niets bij zich. Voordat slapen een probleem zou worden, gingen we echter eerst Okonomiyaki (Japanse pannenkoek met ei en groentetjap) eten in een authentiek klein restaurantje alwaar wij gratis eten kregen omdat we buitenlanders waren. Vervolgens spoedden wij ons naar een Baard's izakaya (drinkplek waar je ook wat kan eten) en hebben we een hele gezellige avond gehad.

Omdat bij de vorige keer Nagasaki de trekpleisters van de stad er een beetje bij in waren geschoten, gingen we de volgende dag naar het Vredespark, wat dicht in de buurt lag bij de appartementen. We konden, zo merkten we, niet naar het museum wat erbij hoorde omdat het al zo dicht bij oud en nieuw was, dus we liepen alleen rond in het park, om daarna door te struinen naar het epicentrum van waar de bom echt was gevallen. Het schijnt dat het museum een hevige indruk maakt, maar ook bij het zien van deze zaken raakte ik al een beetje ongemakkelijk. Het blijft voor mij toch moeilijk te geloven hoe de mensheid tot zoiets gedreven kan worden, hoe cliché dat dan ook klinkt. We ontmoeten bij het hypocentrum de vriendin van Martijn: een ontmoeting die insloeg als een bom! (Sorry) We liepen wat verder door, en besloten de kabelbaan te nemen naar de top van een berg die uitkijkt over de stad en de bijbehorende baai. Het blijft toch ongelooflijk vet om een verlichte stad te zien van zo hoog, en al helemaal een in de bergen gelegen Nagasaki, zoals de foto's hopelijk een beetje zullen kunnen laten zien. We gingen maar eens terug om een sober maar duur maal te genieten bij een Indiaas restaurant, om vervolgens onze troost te zoeken in de drank bij een all-you-can-drink actie bij een naburige izakaya, genaamd Izakeya, nogal origineel! Lekker hard wegtikken, en gezond dronken stonden wij rond half 1 op straat, om nog even de Mac aan te doen, en uiteindelijk daadwerkelijk terug te keren naar huis. Rond half 3 lagen we in bed.

Wie uiteindelijk heeft toegezegd om de ochtend over 2 dagen om 9 uur klaar te gaan staan voor een tripje met Baard langs de kusten van Nagasaki weet ik niet, maar het was niet het meest handige idee. We hadden namelijk veel gedronken, en niet zoveel geslapen, maar trouw aan onze belofte stonden Martijn, Angel en ik om 9 uur 's ochtends voor het uitwisselingsstudentenappartementencomplex (lingo!) te wachten op Baard, die gewoon een half uur te laat kwam ofzo. We waren echter zeer melig, dus dat maakte niet zoveel uit.
Voordat ik verder vertel over de trip, wil ik jullie er even eraan herinneren dat Baard al 4 jaar lang een stevige Nederlandse klandizie geniet, en dat dit niet is om zijn lage prijzen (ze zijn namelijk redelijk hoog), maar omdat hij echt een onwijs mooie kerel is. Hij runt een kleine tent waar hij en zijn vrouw achter de bar staan, tegelijk voor hun baby zorgen, en de dochter laten serveren of gewoon rondrennen voor algemene schattigheid. Ik ben nooit zo goed met kinderen, maar deze was wel een drolletje. In ieder geval, buiten de leuke gesprekken in de izakaya, brengt hij je ook wel eens thuis na het drinken als ie er zin in heeft, en neemt ie studenten mee op een rondreisje.
Vandaar dus ook dat hij ons deze kille, winderige ochtend meenam langs de kliffen van de Nagasaki-provincie. Wat een prachtige natuur daar zeg! Ik was tot nu toe in Japan vooral in de steden geweest, maar om nu dus de zon te zien reflecteren op een woelige zee, met rotsen die uit het water steken en de vissersdorpjes die de kust tekenen, was een ervaring die ik nodig had om een vollediger beeld te krijgen van Japan. Wat echter wat minder prachtig was, was dus dat zowel Baard als wij niet veel hadden geslapen, met Martijn als recordhouder met 3 uur, en dat vooral tegen het einde van de dag het wat vermoeiender werd om steeds de conversatie op gang te houden. Echter, we hebben gezien tijdens deze trip: Supertoilet, een brug over een wilde rivier, Huis Ten Bosch (het Nederland-pretpark, met een domtoren in het midden van het Japanse platteland!), Baard's geboortedorp Hasami, Baard's familie, en prachtige rijstterrassen. Supertoilet was een hele vette plee in een hotel waar Baard nog nooit heeft geslapen of gegeten, maar wel zijn behoefte heeft gedaan. Huis Ten Bosch is een plek waar ik nog steeds heen wil, maar ik hoor alleen maar negatieve verhalen over die plek, dus misschien moet ik het maar gewoon opgeven. Het klinkt echter best grappig om naar een pretpark te gaan wat gebaseerd is op het land waar ik vandaan kom. In het dorpje Hasami ontmoetten wij dus Baard's zus, een eigenaar van een lokale schoonheidssalon, en zijn ouders, eigenaren van een heel oud huis en mooie dingen. Ze leken allemaal niet zo verbaasd om buitenlanders te zien, maar Baard doet dit dus wel vaker. We gingen daarna eten bij een heel afgelegen maar mooi restaurantje, waar het eten heerlijk was, maar wel duur. Baard betaalde gelukkig, wat Angel en Martijn en mij wel ietwat ongemakkelijk maakte, maar hij had ons uitgenodigd, en de Japanse regel is dan geloof ik dat diegene ook betaalt. Aan het eind van de dag was de energie er dus niet helemaal meer, maar we hadden echt een topdag gehad, en na Baard hartelijk bedankt te hebben namen we de bus naar huis. Iedereen was zo gaar als een balletje, en Fritsie zou die avond komen, maar hij kwam later, en dus moesten we zonder hem naar de mooiste onsen (heetwaterbron) van de stad. Het fijne aan deze onsen is namelijk dat hij uitkijkt over de stad van dezelfde berg als die we eerder beklommen hadden met de kabelbaan (liever lui dan moe), en je moet je dan dus voorstellen dat je over die prachtige lichtshow die Nagasaki heet uitkijkt terwijl je ligt te weken in een kakkend heet bad. Supermooi! We deden ook een zoutsauna en een koolzuurbad aan, en met deze exotische ervaringen in onze zakken gingen we terug, om te merken dat Fritsie al een tijdje op ons stond te wachten. We gingen dus maar snel wat eten, en keerden met Fritsie terug naar huis. Het was ook ondertussen al redelijk laat, dus ik geloof niet dat we nog veel anders hebben gedaan. Het slapen werd een beetje een avontuur, want Fritsie had al nogal veel last van zijn onderrug, en het feit dat ie op een bank van 1.2 meter lang moest slapen hielp daar niet echt in. Hij kon dus niet goed slapen, en besloot de volgende dag maar een hotelkamer te gaan huren, wat wel treurig was, maar goed, had ie maar slaapspullen mee moeten nemen!

Met Fritsie binnen onze gelederen, begaven Martijn, Angel en ik ons naar wat ik denk dat je het centrum van Nagasaki zou kunnen noemen, genaamd Hamanomachi. Daar hadden ze een briljant Frans-achtige Starbucks met als groot voordeel dat ze er een item verkochte wat heet: de Choco-cro. Een croissant met gesmolten chocola, en ik weet niet hoe ze hem zo lekker maken, maar ze doen het. Jammer dat die in Fukuoka in het centrum is, en dat ik dus 40 minuten heen en 40 minuten terug moet peddelen als ik er een wil eten. Goed, we keken nog wat rond, ik begon mijn zoektocht in Nagasaki voor een vette hoed (nu Tokyo, Kyoto, en Fukuoka hadden gefaald), faalde hier ook, en we liepen door Chinatown in 5 minuten omdat het maar een straat was. We namen voorts de tram naar een plek genaamd Glover Garden, een soort Disney-achtige verwerking van een stukje geschiedenis betreffende een Schot die in Japan een bedrijfje opzette. Leuk om te lezen en te kijken, en vooral ook leuk voor een prachtig uitzicht over Nagasaki, hoewel niet te lang want het was wel redelijk koud daar. Het was alweer laat, want we waren laat opgestaan omdat we nog moe waren van de trip met Baard, en dus gingen we ons klaar maken voor goedkoop eten bij de buurt-Gyuudon-zaak (rijst met koeienvlees erop). Goedkoop dus, en lekker, maar misschien wat onromantisch als je je bedenkt dat het oudejaarsavond was! We gingen naar huis, keken naar de geweldige actiefilm Kung-Fu Hustle, of eigenlijk mensen daar deden dat, want ik kon met Boeddha AKA Dingjan z'n Skype voor heel weinig pecunio's gewoon bellen naar huistelefoons in het vaderland. Dit deed ik dus, want ja, het was voor ons toch al bijna Nieuwjaar.

Nu, met Nieuwjaar ga je als Japanner naar je familie, en doe je daar niet zoveel buiten eten en drinken, wat nogal afsteekt tegen wat wij Nederlanders doen met onze Iraksimulaties elke nacht van 31 december. Temeer omdat wij geen familie hadden om naartoe te gaan, besloten wij maar op de eerdere uitnodiging van de Izakeya (da's dus die andere izakaya, nogal verwarrend) in te gaan en gingen we aldaar het nieuwe jaar indrinken. We kregen toshikoshisoba (Nieuwjaarsnoedels) van de eigenaar voor gratis en we gingen heel erg wild met de drank! Zie hiervoor ook het filmpje op Martijn's blog, waarin Boeddha een gehele pitcher met Screwdriver erin wegtikt, tot ontzag of walging van omstanders. Mijn respect had ie, en voor de rest van de avond heb ik het echt heel vet gehad. Veel lullen over het leven met Sander, die ook veel met Fritsie lulde, wat mooi was, want ik maakte me eerst wat zorgen over een Koreaan die ook geen Engels kan tussen alleen maar Nederlanders. Fritsie is echter niet voor een gat te vangen, en die zorgt wel dat ie gehoord wordt. Nou, de klapper was er, en met vele situaties besefte ik me toch ook maar weer dat het alweer 2009 is, en dat ook dit jaar speciaal gaat worden. Mijn goede voornemen was hetzelfde als altijd, maar het feit dat ik hem maakte in een toko met een hoop aangeschoten Japanners, 9 Nederlanders en 1 Koreaan in Nagasaki maakte dit toch ook weer tot een speciale ervaring!

Wat echter het voordeel is aan vroeg naar bed gaan met oud en nieuw, is dat nieuwjaarsdag ook niet bekend staat als nationale zouteloze uitbrakdag. Relatief dan, maar de volgende dag zaten Fritsie en ik toch weer rond 3 uur terug in de trein naar Fukuoka. Angel zou later komen met de normale trein, want die had die stempels die hij nog op moest maken. Ik ging rustig wat eten met Fritsie bij het AEON winkelcentrum, het symbool van kapitalisme, en later kwam Angel aan, die bij mij zou overnachten alvorens zijn reis terug te maken naar Kyoto waarvoor hij vroeg op moest, want anders zou het niet lukken in een dag. Zo gezegd zo gedaan, Angel vertrok die dag, en ik sliep erg lang uit, met een hele hoop tijd voor mezelf, wat wel fijn was. Ik had namelijk wel twee weken een kompaan gehad, en je raakt na zo'n tijd toch weer gesteld op je privacy, hoe gezellig het ook was. Niet in het minst omdat we de volgende dag alweer op reis zouden gaan, dit keer met de mensen van mijn programma in Fukuoka.

3 januari, 9 uur, stonden we met zijn allen klaar voor het kantoor van het studentenappartementencomplex, met alcohol en snoep voor heel Zimbabwe, om te vertrekken op een reis die ons zou Leiden naar Beppu, de onsen-hoofdstad van Japan. We raakten echter al verdwaald toen we 1 uur op reis waren, en we raakten 3 keer bijna een andere auto/persoon, maar dat weerhield ons er niet van om een geweldige tijd te hebben, en uiteindelijk weer iedereen te ontmoeten bij de berg met de prachtige naam: Aso-san. We aten onze eerder gekochte lunch, en we keken uit over het werkelijk prachtige en redelijk vreemde uitzicht van dit vulkaangebied. We zagen nog een skigebied wat uit het niets leek te komen, zagen wat stoom oprijzen uit de bergdalen waar we doorheen reden en we gingen naar Japan's langste of hoogste touwbrug die zich ook echt in de middle of nowhere bevond. Kortom, we zagen dus een hoop leuke dingen van het eiland Kyushu in korte tijd, en het was veel in de auto zitten, maar daarom niet minder leuk. Aan het begin van de avond kwam deze potpourri van internationale studenten aan in Beppu, en gingen we meteen de onsen in. Het grappige is dat ik, ook al was ik er 3 jaar geleden al eerder geweest, nog steeds dacht dat iemand constant een scheet aan het laten was. Beppu stinkt namelijk overal naar zwavel, maar als je daar aan gewend bent (of misschien daardoor) snap je wel meteen waarom het de onsen-hoofdstad wordt genoemd. Misschien had die onsen in Nagasaki wel het mooiste uitzicht, maar degene die we bezochten in Beppu was echt heel comfortabel en had verscheidene baden. Na 2 uur lang ze allemaal uitgeprobeerd te hebben besloten we maar eens te gaan eten bij een izakaya, en het bier genieten begon. Veel kip, en veel bier, zoals ik het graag heb, en veel praten met verdacht veel mannen en verdacht weinig vrouwen, gezien het ratio binnen ons programma. We hebben namelijk maar 7 mannen, waarvan een getrouwd en een homo, en 19 vrouwen, dus we zijn niet echt goed vertegenwoordigd. Echter, aan de etenstafel blijven we bij elkaar zitten om ons overgebleven testosteron te beschermen.
Het drinkfestijn zette zich door in het hotel, maar door een algemeen slaaptekort legde ik de controller neer (lees: gooide ik de handdoek in de ring) rond 3 uur, wat een slimme zet bleek te zijn want we moesten de volgende ochtend toch weer opstaan om ons aan het rigoureuze schema van onze Japanse tutoren te houden. Zo gezegd zo gedaan, en met een ietwat brakke maar niet slapeloze kop zat ik de volgende ochtend in de auto om de reis voort te zetten. Die dag zijn we geweest naar een belachelijk mooie Shinto-schrijn waar van ik de naam vergeten ben, en bezochten we Kitakyushu waar ik nog steeds niet echt van begrijp wat de bedoeling was. We aten daar een apart soort Curry, die echt heel erg lekker was, maar iedereen was zo moe na die nacht zuipen in het hotel dat we eigenlijk beter wat eerder naar huis hadden kunnen gaan. We kregen daar echter nog wel een mooi uitzichtpunt te zien, maar ik was maar wat blij toen ik weer in mijn bed lag, me niet teveel proberen te realiseren dat ik de volgende ochtend weer om half 10 op zou moeten.

Al met al was de kerstvakantie dus nogal druk, en heb ik er achteraf eigenlijk het maximale uitgehaald! Ik was wel moe aan het eind, maar dat is een moeheid die men in een wat extremere mate gevoeld moet hebben toen ze de Mount Everest hadden overwonnen. Kyoto, Nagasaki, Beppu. Een redelijk extreme opsomming zou ik zo zeggen, en een die mij tot de dag van vandaag in mijn portemonnee treft. Ik heb de afgelopen anderhalve maand redelijk op zwart zaad gezeten door enthousiaste uitgaven, maar dat kan ik me veroorloven, omdat ik in mijn normale dagelijkse leven bijna niets uitgeef. Mijn dagelijkse uitgaven zijn als volgt: Ik eet 1 snee brood in de ochtend, eet dan een lunch van ongeveer €2,50 en kook avondeten voor ongeveer hetzelfde bedrag. Tel dat laatste echter weg op maandag, woensdag en vrijdag, want dan krijg ik mijn avondeten betaald door mijn ouderejaars van de karateclub. Zoals al eerder vermeld, blijf ik me hierbij ongemakkelijk voelen, maar het gaat steeds beter! Met dit gegeven kun je je wel voorstellen dat ik echt onwijs veel uitgegeven moet hebben op die reisjes! Dat is eigenlijk ook wel zo, dus met zometeen weer mijn maandelijkse injectie van de Japanse overheid zal ik het weer wat beter uit kunnen zitten. In ieder geval totdat ik weer naar Kyoto ga omdat Mattias daar dan aankomt, of omdat ik met Fritsie naar Korea wil. Of omdat ik voor een nieuwe computer wil sparen, eentje die wel gewoon Japans kan typen.

Over mijn dagelijks leven hier kan ik verder kort en bondig zijn. Mede dus door de afwezigheid van financiële middelen ben ik ook niet zoveel naar de stad gegaan, en koos ik in plaats daarvan om tevredenheid te vinden in mijn sobere leefstijl. Naar college, naar karate, en een hele hoop films en series kijken, en wat muziek luisteren. Met mijn Japans gaat het redelijk, ben de liefde verklaard door een Koreaanse, en ik begin sommige aspecten van karate ook eindelijk door te krijgen, hoewel ik me nog steeds stijf voel. Maar dat wasbordje en die elastiekbenen die komen er, wat ik je brom!

Jongens, ik vind het wel weer mooi geweest, ik ga maar weer hangen. Ik hoop dat jullie met dit bericht goed op de hoogte zijn, maar mochten jullie vragen hebben, of willen lullen, mail me dan vooral! In de tussentijd zal ik proberen al mijn foto's te updaten naar mijn photobucket site, waarvan de link verder beneden staat. Voor mensen met Facebook is er ook nog de optie om verder te kijken naar foto's waar ik en mijn maten hier opstaan. Rest mij nog te zeggen dat ik jullie een verlaat gelukkig Nieuwjaar wil wensen, en een vervroegd gelukkig Valentijn. Dat we elkaar maar zoveel mogelijk lief hebben, en dat we dat kunnen bewijzen met een 5 keer zo dure geparfumeerde roos!

Toedels!

Tripjes, tripjes, en.....

2008-12-25T18:17:00.000-08:00

Kerstfeest ondertussen!

Hallo iedereen, een update na alweer een maand, mijn kleine update over mijn adres niet meetellend. Wat is er zoal nieuw onder de horizon? Niet zo bar veel eigenlijk. Ik heb een basgitaar gekocht, en daar oefen ik op als ik tijd heb. Nu is het echter vakantie, wat normaal geen reden geeft om niet basgitaar te oefenen, maar ik ben nogal veel van huis. Ik begon me dit te realiseren toen ik eerder deze maand naar Nagasaki ging. In iets meer dan een maand naar Tokyo, Nagasaki, en Kyoto!

Laten we echter even bij het begin beginnen. Ik was na Tokyo 2 weken in Fukuoka, waar ik weer het gewone dagelijkse leven begon. Het gaat tijdens de colleges al iets beter. Ik durf al wat meer te praten, en hoewel mijn Japans niet altijd top is, maak ik dat goed door een beetje uit mijn nek te lullen, en dan vindt iedereen het wel best. Ik krijg er ook meer plezier in, en mijn huiswerk loopt ook nog steeds goed. Een mooi verhaal was wel dat Milan en ik op een avond echt geen zin hadden in het college van de volgende dag. We gingen dus maar met zijn tweeen oefenen op karaoke, want dat achtten we een betere tijdsbesteding. Milan vindt het belangrijk om goed te worden in karaoke, en ik vind het ook wel leuk om te doen. Al die Japanners hebben echter hoge stemmen, dus meezingen is niet altijd even makkelijk. Daarna gingen we nog Kung Fu Panda kijken, en lekker uitslapen die volgende dag. Dat was de enige keer dat ik gespijbeld heb van klas, met misschien wel de coolste reden ooit ("Ja ik was gisteren Kung Fu Panda kijken, dus ik had echt geen zin"). Dat heb ik ze overigens niet verteld.

Daarbuiten loopt karate goed, ik ben al best wel afgevallen sinds ik in Japan ben, en dat kunnen we denk ik ook wel danken aan mijn driemaalweekse (?) trainingen. Mijn dagelijks leven wordt dus hoe langer hoe meer dagelijks, maar verandert in het komende semester ietwat door toevoeging van twee colleges.

Sowieso merk ik dat ik niet echt kan spreken van een dagelijks leven, want ik maak echt heel erg veel tripjes. Begin deze maand ging ik namelijk ook naar Nagasaki, om de aldaar wonende Nederlanders in hun natuurlijke habitat te bekijken. Van Fukuoka naar Nagasaki is een 2 uur durende treinrit in wel de botste trein waar ik in heb gezeten (buiten de eerste klas in de TGV natuurlijk, nogal Leydsch). Leren stoelen, meer dan genoeg beenruimte en een verrukkelijke kamertemperatuur. Na uitgerust te zijn aangekomen werd ik ontvangen door mijn homeboys Pyke en Martijn. Een blij wederzien later zaten we in een van de pittoreske trammetjes die Nagasaki zijn unieke kleur geven. Dat, en ze kosten 100 yen voor welke bestemming dan ook, wat zeer goedkoop is. We praatten eens wat bij, hoe is het in Nagasaki, hoe is het in Fukuoka, hebben jullie in Fukuoka ook musketiers? Na een gezonde wandeling naar de top van een heuvel kwamen we bij de dormitories waar de buitenlanders zijn ondergebracht. In tegenstelling tot de kamer waar ik zit, hebben de Nederlanders een appartement wat ze met 2 of 3 mensen delen, en de 3 persoons appartementen hebben een huiskamertje. Het was die avond toevallig Sinterklaas, de pepernoten die ik meebracht voor de groep werden in het appartement van Pyke, Buddha (Matthias), en Rolf gretig in ontvangst genomen. Niet iedereen was aanwezig, maar het grootste deel wel, en het feest was net tot een einde gekomen. De groep was nog aan het bekomen van een ietwat pikant gedicht van Rolf, maar desondanks was de sfeer gezellig. Voor we het wisten was het 3 uur, en hadden we voor mij niet echt een manier van slapen gevonden. Dat was dus op de bank van een meter lang liggen, met mijn voeten op een stoel, de verwarming op hoog, en het was alsnog veel te koud. Afwisselend op de grond en op die bank heb ik uiteindelijk beter geslapen dan verwacht, en de volgende ochtend zou Pyke mij een beetje Nagasaki gaan laten zien. We gingen naar Deshima, want dat moet natuurlijk, we keken naar de haven en hingen wat rond in verscheidene winkelcentra, wat Nagasaki-Nederlanders nog wel eens schijnen te doen, mij als Fukuoka-Nederlander niet onbekend. Aldaar kwamen wij, niet geheel ontoevallig, Jennifer tegen! Die was namelijk ook in Nagasaki, en we hadden van tevoren ook gepland in Tokyo om elkaar te ontmoeten. Erg concreet hadden we het echter niet gepland, dus toen ik eenmaal bij de aldaar wonende Nederlanders in was getrokken, ging ik wat meer met hen om, en Jenn had ook haar eigen plannen. Het belangrijkste doel wat we echter hadden gesteld was dat ik een bepaalde izakaya (cafe annex restaurant) moest zien. Deze izakaya draagt de naam Biado, oftewel Beard, oftewel Baard. De eigenaar van deze uitspanning heeft namelijk een Baard, dus dat is blijkbaar reden genoeg om je tent ook zo te noemen. Briljant!
Nu aan, ik wilde met Jenn die avond naar Baard, maar de Nagasaki-Nederlanders waren er niet zo voor te porren. Niet geheel onbegrijpelijk, want het is 20 minuten met een bus, en ze kenden hem nog niet. Heel Gallie? Nee, Martijn bood dapper weerstand tegen de overweldigers, en begin die avond stonden we voor de bus te wachten, die er verdacht lang over deed. Uiteindelijk bleek dat ze allemaal naar Baard gingen, dus dat was een goeie grap. Daar aangekomen zagen wij ouderejaars Jennifer zitten, omringd door een kudde Japanners en een zeer lange Amerikaan. Wij namen plaats en een biertje, en lulden de avond weg. De eigenaar was ook aanwezig met zijn hele gezin (vrouw en 2 hele kleine kinderen), en het was echt heel gezellig. Baard (zo heet de eigenaar ook voor het gemak) zelf is echt een hele vette kerel, en ik snap waarom al 4 jaar lang alle Nederlanders bij hem gaan drinken. Ook Martijn en ik werden meteen hartelijk ontvangen, en na een gezellige avond bracht hij ons ook nog eens naar huis! Echt perfect, maar na terugkomst waren er weinig mensen in de dormitories, dus gingen Martijn en ik met gehaaste spoed naar een nabije Izakaya waar de andere Nagasaki-Nederlanders zaten te drinken. In tegenstelling tot Martijn en ik hadden de heren en dame daar al flink diep in het glaasje gekeken, en de rest van de avond (vooral in de mac) werd dan ook een feest om nooit meer te vergeten. Dit laatste heeft wellicht ook een ietwat treurige connotatie, en daarom ook gingen Martijn en ik iets eerder weg dan het de rest. De volgende dag was iedereen ietwat brak, en gingen uiteindelijk alleen Pyke, Buddha en ik naar een nabijgelegen badhuis. Martijn en Allard moesten voetballen, dus die konden niet. Het badhuis was zeer prettig en verfrissend, en we hebben ongeveer 2 uur liggen weken. Verrukkelijk! Helaas, aan alle goede dingen komt een eind, en na lekker gegeten te hebben met Rolf, Allard, Pyke en Martijn (geloof ik), stapte ik met een kerstmokka op de trein terug naar Fukuoka. Lekker in de trein gestudeerd, en nagedacht over hoe fijn een weekendtripje kan zijn.

Toen kwamen nog die zware laatste twee weken voor de vakantie. Die weken dat je eigenlijk al vakantie wil hebben, en dat het verlangen alleen maar groter wordt omdat de vakantie er al bijna is. Uiteindelijk kwam die toch op woensdag de 17e. Vandaar dan ook dat ik die avond meteen op de nachtbus stapte naar Kyoto, een reis die mij duur zou komen te staan. In die zin, de reis was heel goedkoop, maarja, een door Japanners gemaakte bus waar een 1.90m lange buitenlander 10 uur lang in moet zitten is niet een heel goed idee. Nederlanders houden echter ook van goedkoop, dus ik prente mijzelf in dat ik maar 4800 yen had betaald, en toen kwam het wel goed. Temeer omdat er een gezellige jonge Japanner uit Miyazaki naast me zat, die een half jaar seizoensarbeid zou gaan doen in Nagano, om dan verder te kunnen snowboarden. Hij studeerde ook Graphic Design, dus dat deed me denken aan een goede vriend van me uit Utrecht! In ieder geval, het was uiteindelijk niet eens zo afschuwelijk, en vroeger dan verwacht kwamen we om half 8 aan in Kyoto, waar ik bij Angel zou gaan tukken voor een week.
Nu kleefden hier wat complicaties aan. De Amerikaanse vrienden die ik eerder had gemaakt in Kyoto waren bijna allemaal op vakantie, of terug naar Amerika omdat ze hier een half jaar programma hadden. Angel had verder nog college, dus ik was redelijk op mezelf aangewezen. Dat maakt mij gelukkig niet zo uit, want mooie tempels kijken kan ik ook heel goed alleen, misschien wel beter zelfs. Ondanks het weer ben ik uiteindelijk maar een dag kluizenaar-achtig binnengebleven, en heb ik voor de rest wel veel gedaan.
Gelukkig was er wel een Amerikaanse genaamd Wilma overgebleven, dus ik besloot flink wat met haar te gaan hangen. Echt een grappig mens, met een goede dosis east-coast Amerikaanse humor. We zijn een dag bijvoorbeeld wat willekeurig naar haar universiteit gegaan, en vervolgens naar de Kyoto handicraft-fair-winkel-nogwat. Wat het precies voor moest stellen weet ik echt niet, maar het was eigenlijk vooral een tourist-trap. Na mezelf te hebben afgevraagd of ik een ninja wilde zijn, en veel te hard te hebben gelachen om andere toeristenspullen gingen Wilma en ik er maar weer eens vandoor. Er was gelukkig in de buurt een zeer mooie schrijn waar ik wat lage zon foto's van kon nemen, dus de dag was uiteindelijk alsnog goed besteed. Die avond gingen we samen met Angel en een Japanse ook nog wat okonomiyaki (Japanse pannenkoek met spul erin, sorry Japanologen), en wat drinken bij de almachtige bar Moonwalk! Verder weet ik de volgorde van die week eigenlijk niet zo goed, maar ik ben naar nog wat tempels en schrijnen wezen lopen, heb Yuuki en Takuya nog ontmoet, en heb eigenlijk veel gehangen met vrienden. Meer dat eigenlijk dan het normale toeristische verkennen wat ik van plan was. Dit bleek ook heel leuk, dus ik heb een fijne tijd gehad in Kyoto, een tijd waarin ik ook lekker uit kon rusten in plaats van steeds rondrennen. We hebben trouwens ook nog karaoke gezongen, en dat was ook heel grappig. Helaas hadden ze geen Marco Borsato of Andre Hazes, anders had ik ze een poepie laten ruiken. We zijn ook nog naar een soort van apenheul geweest, wat ook zeer interessant was. Lekker naar wild rondlopende Japanse, ietwat agressieve apen gekeken en hopen dat we niet aangevallen zouden worden. Als ik het zo bekijk was de reis nog eigenlijk best divers!
Er is echter een tijd van komen, en een tijd van gaan, en donderdagochtend de 25ste vertrokken Angel en ik met de normale trein van Kyoto naar Fukuoka. Dit was goedkoper dan de bus, en ook nog ruimer. Nu zat Angel ook erbij, en dat maakte de reis een stuk draaglijker. Ik zeg wild dansen op de stationsmuziek, en lekker biertjes tanken in de trein. Het kostte wat kijken en goed opletten, maar na een dag vermoeiend reizen kwamen we toch echt weer aan in wat nu mijn thuisstad aan het worden is. Dat was het al, maar gevoelsmatig wordt het dat ook steeds meer. Nu ligt Angel achter me te tukken, en gaan we zometeen naar Dazaifu, een schrijn in Fukuoka waar ik ook nog nooit ben geweest. Fritsie zou meegaan, maar die klaagt over dat ie de laatste tijd moe is, wat niet zo raar is als je elke avond om 5 uur gaat slapen en op een Christelijke tijd op wil. Nouja, niets aan te doen zeggen we maar. We hopen hier nog een drinkavondje opgezet te krijgen, zodat Angel de mensen waar ik mee omga kan ontmoeten, en ik wil hem nog de universiteit laten zien. Overmorgen al vertrekken wij naar Nagasaki, om daar wel een goed oud en nieuw te kunnen vieren. Kerstmis in een trein waar je al 8 uur in zit is namelijk niet echt denderend. Voor diegenen die het willen ondernemen, de reis duurt ongeveer 12 uur lang, en kost slechts 2300 yen.

Nog een laatste overdenking. Lopende door een van de tempelcomplexen die je vindt in Kyoto, bemerkte ik dat je in de architectuur, of in ieder geval de omgeving van een religie ook kan voelen wat voor een religie het is. Waar je als je een kerk inloopt een soort van nietigheid ervaart, of het idee dat je iets bent betreden waar iets groots aan de hand is, iets waar je respect voor moet tonen, geven Boeddhistische complexen meer het gevoel dat je in jezelf gaat kijken, en dat je je bewust bent van de stilte om je heen. Ikzelf voel me in ieder geval zeer op mijn gemak als ik in mijn eentje door een doodstille weg loop, of wandel door een van de vele tuinen die je daar vindt. Ik begrijp denk ik in ieder geval wel een beetje wat Boeddhisten uit die meditatie trachten te halen, want ook ik als leek wandel met een geruster en lichter hart uit zo'n tempelcomplex. Vooral de Daitoku-ji kan ik iedereen aanraden, echt een prachtige plek!

Mensen, ik houd het hierbij. Excuses voor de beknoptheid op sommige punten; ik herinner me helaas niet alles even goed meer. Ook moet ik nog zien of ik Angel in beweging kan krijgen, en of we nog vooruit gaan komen vandaag!

Zaalige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar iedereen! Ik zie jullie weer volgend jaar!

Yes!

2008-12-10T08:57:00.000-08:00

Mensen, ik heb een basgitaar! Ook nog, voor eventuele brieven, of verhuizingsberichten, alhier mijn adres:

〒813-0016
福岡県福岡市東区香椎浜４丁目５番6-302号
九大留学生会館F棟302号

Nogal lang.

P.S. Een uitgebreider verslag volgt!

Het leven is een lawine!

2008-11-29T01:00:00.000-08:00

Dag Abonnees, welkom bij Oom Michiel’s Brievenbus!

Met de Sultans of Swing op de achtergrond begin ik nu aan mijn artikel, wat een aantal mooie dingen gaat bevatten. Mijn dagelijkse avonturen in Fukuoka zijn natuurlijk vaste kost, maar de Brief van de Week wordt toch echt mijn trip naar Tokyo, alwaar ik logeerde bij Jennifer, met wie ik vorig jaar bestuur draaide van de Leidse Vereniging voor Studenten Japanologie en Koreanistiek: Tanuki. Momenteel loopt zij stage bij de ambassade en heeft zij haar kamp opgezet in Naka-Meguro, een gezellige buurt aan de rand van het “echte” centrum van Tokyo.
Het verhaal hoe ik daar kwam:
Ik wil (zoals sommigen misschien al weten) volgend jaar, zodra ik terugkeer naar Nederland, ook beginnen aan een studie politicologie en de richting uitgaan van het vakgebied Internationale Betrekkingen, en idealiter de diplomatieke dienst in. Elk jaar biedt de opleiding Japanologie voor één persoon een 3 maanden durende stage aan op de economische afdeling van de ambassade van Nederland te Roppongi, Tokyo. Die wilde ik ook wel doen, en het leek me dus leuk om te kijken bij Jennifer hoe dat dan ging, en kijken of ik de gelegenheid zou kunnen krijgen om met wat van de aldaar werkende mensen te praten.
Deze kans bood zich perfect aan toen bleek dat Prof. Dr. Forrer (curator Museum voor Volkenkunde, docent aan Leiden) een lezing zou houden op de residentie van de ambassadeur over hoe de aanschaf door Nederlandse koopmannen van Hokusai’s prenten diens inspiratie zou hebben doen opwakkeren, om vervolgens nog 20 jaar lang andere meesterwerken te kunnen maken. Nu had ik al les gehad van Prof. Forrer, en leek het me wel een grappig onderwerp, en natuurlijk was dit de perfecte kans om ook even met wat mensen van de ambassade te praten. We zouden later dan wel kijken of we er nog wat anders bij zouden kunnen regelen, want dat alleen is wel een reden om naar Tokyo te komen, maar niet genoeg. Deze kans bood zich perfect aan toen Jennifer mij een bericht stuurde van een aankomend concert van Armin van Buuren in de Ageha (http://www.ageha.com/), de grootste club van Azie, zo schijnt. De ambassade was op een bepaalde manier betrokken van het regelen van dit concert, en om die reden kon een vriend van Jennifer, Peter, een rijkstrainee, ook invitational tickets krijgen. Dit betekende gewoon dat we via een andere ingang (genaamd invited guests, met een langere rij, vreemd genoeg) naar binnen mochtten. In ieder geval, dit concert was de druppel die de emmer deed overlopen, dus kort van tevoren lukte het mij met behulp van mijn tutor Jimi om goedkoop een ticket te regelen. Toen ging ik dus ineens over een halve week naar Tokyo! Na toestemming te hebben gekregen van de hoofdprofessor was ik dus nogal opgewonden, want het gebeurt niet vaak dat je zo’n kans krijgt, laat staan dat ik hem zou grijpen. Ik was toch impulsiever dan ik dacht! Daar zat ik dus zondagmiddag in een vliegtuig van de Japanse Easyjet om anderhalf uur later aan te komen op Tokyo Haneda Airport, waar alle binnenlandse vluchten aankomen. 3 kwartier later door alle enorme drukte kwam ik aan bij Jennifer thuis, lulden we eens gezellig wat, haalden we wat hapjes, en trokken we naar Shibuya, waar we met andere mensen hadden afgesproken om een hap te gaan eten voordat we zouden vertrekken naar het feest. Natuurlijk kwam iedereen te laat aandruppelen, maar in Tokyo kan je altijd gewoon voor je kijken voor vermaak, en zeker in Shibuya, omdat iedereen er maf uitziet. Uiteindelijk waren we met zijn vijven: Jennifer, Peter (overigens student Geschiedenis uit Utrecht, en een nogal toffe vent), een Duitser en zijn tijdelijke Japanse vriendin/scharrel. Later kwam er nog wat tof volk bij, maar die weet ik niet meer bij naam. Dat is namelijk ook Tokyo, mensen eenmalig tegenkomen en heel gezellig zijn, en ze daarna nooit meer zien.

Nuja, na het lekkere maal wat niet geheel onverwacht veel te duur was gingen wij terug naar het station, waarachter shuttlebussen vertrokken naar de afgelegen ex-container haven-turned-club Ageha. Je moest je i.d. laten zien, en alles was redelijk streng, maar daardoor ook lekker orderlijk. We kwamen daar aan, en mijn god, het gevoel is redelijk onbeschrijflijk. Ik ben natuurlijk sowieso niet de grootste clubber, maar ik denk dat deze ervaring mijn gebrek aan botte feesten voor de afgelopen 21 jaar wel heeft goedgemaakt. Bijvoorbeeld het feit dat Armin sowieso pas om 3 uur zou beginnen geeft al een hint van wat voor een feest het zou worden. Het was een groot decadent Hedonistisch schouwspel. Iedereen in veel te dure kleren kocht veel te dure drankjes, en er waren veel grote zalen en luide muziek. Met luid bedoel ik ook luid, meerdere mensen stopten soms hun handen over hun oren gewoon omdat het geluidssysteem iets té Leydsch was.
Daar stonden we vanaf 1 uur, met een Red Bull (we moesten nog even) te stampen op een wat onbekendere dj, die het op zich wel kon. We liepen wat rond naar verschillende plekken, zoals een zwembad waaraan een dj wat meer zwembad-achtige liedjes liep te spelen (ja, het was in Tokyo wel 10 graden, maar kniesoor die daar op let), en in een nabije tent werden er remixen gedraaid van oude jarige 1990 techno. Geweldig! We gingen terug naar de hoofdzaal, waar ondertussen de een na tofste dj stond te draaien. Deze kon het ook wel, maar werd op het eind echt goed. Wij wachtten echter natuurlijk op de echte act, de Armin van Buuren, nr. 1 dj volgens een of ander Engels techno magazine. Rond kwart over 3 nam ie netjes het roer over van de vorige dj, en liet wel even zien waarom hij die reputatie heeft. Ik ben niet eens zo’n fan van zijn muziek, maar als je daar staat in zo’n knettergrote zaal, met zweverige Japanners om je heen, en dat je trommelvliezen in de suggestiedoos in je hoofd het idee hebben geplaatst dat je weg moet gaan, heb je toch het idee dat er iets speciaals aan de gang is. We hebben dan ook van toen tot half 7 staan raggen, al moet ik zeggen dat ik rond 5 uur moe begon te worden, en er rond 6 wel echt genoeg van begon te hebben. Hij ging dus net iets te lang door, maar dat mag geen naam hebben in wat verder echt een heel erg tof concert was! We moesten wel naderhand terug met de trein, waar al wat witteboord loonslaven in zaten die ons argwanend aankeken. Al met al lag ik er rond 8 uur in, en sliep Jennifer 2 uur om daarna naar de ambassade te gaan. Ze had namelijk geen vrij gekregen, dus dat was wat zuur. Ik had echter wel vrij tot 2 uur, dus ik heb er nog 6 uur stevige slaap in gekregen. Wat heerlijk zeg, vooral om dan relatief uitgeslapen om 2 uur wakker te worden.

Ik had om 4 uur een afspraak met Jennifer’s stagebegeleider die aan Jennifer had aangegeven dat hij 20 minuten tijd had om mijn vragen te beantwoorden, en me wat uit te leggen over het werk op de ambassade. Ik kwam daar natuurlijk te vroeg aan, want ik was redelijk zenuwachtig en bezorgd dat ik verdwaald zou raken. Dat gebeurde gelukkig niet, en we dronken wat koffie, en Jenn legde een beetje uit wat haar werk inhield. Om 4 uur kwam Jurrien, de stagebegeleider binnenlopen en begonnen we wat te praten. Hij vertelde hoe hij aan deze positie kwam, en wat hij ervan vond, en ik vertelde wat over mijn aspiraties en interesses, en hij vond het wel leuk en interessant wat ik aan het doen was geloof ik. Hij zei ook dat als ik een stage wilde lopen ik dat ook wel gewoon meteen direct aan hem kon vragen. Dat is natuurlijk supermooi! Hij was ook sowieso veel meer dan ik had verwacht van een ambassademedewerker een hele normale, rustige en vriendelijke kerel. Na dit opbeurende gesprek boekten een vermoeide Jennifer en een ietwat minder vermoeide ik ons door de stromende regen naar huis, maar niet voordat we 2 dvd’s hadden gehaald (waarvan één Harry Potter 5!) en een Japanse film waarvoor we uiteindelijk geen tijd meer hadden. Typisch! In ieder geval, we gingen ook maar eerst even eten bij een Indiaas restaurant, alwaar het eten echt superlekker was, en de medewerkster ook. En ze kon goed Engels, wat zeldzaam is bij Japanners. Na de lekkere curry gingen we op huis aan, keken we Harry Potter aanvankelijk in het Japans, maar het geluid was niet hard genoeg, dus zetten we hem naar Engels, en uiteindelijk hebben we ook daar de ondertiteling moeten aanzetten. Het idee was leuk, de uitvoering krijgt een 5. Na deze film zaten we allebei als een malle te knikkebollen, dus gingen we hardcore slapen. De volgende ochtend moest Jenn gewoon weer werken, en ik uitslapen. Zo gezegd, zo gedaan, en rond 1 uur liep ik Jenn’s huis uit om gewoon wat willekeurig Tokyo te gaan verkennen. Dat vind ik toch leuk altijd, gewoon wat rondlopen. Ik zag Daikanyama, Ebisu, en kwam uit in Shibuya, waar ik zou gaan eten met Peter, de eerdergenoemde trainee van Buitenlandse Zaken. Ik was alleen veel te vroeg in Shibuya, dus na een uur te hebben rondgehangen in de platenzaak en Time magazine gelezen te hebben in de MacDonalds ging ik maar eens kijken of Peter er al was. We zouden Yakitori (gebakken vogel) gaan eten, maar het weer was bout, en die uitspanningen waren half buiten, dus we besloten toch maar naar de sushi carrousel te gaan. Voor 6 euro me volgevreten aan sushi, en daarna een Starbucks gepakt voor de helft van die prijs. We kochten nog een vochtverspreidend apparaat in de vorm van een varken (tegen de droge aircolucht) en gingen bier wegtikken in restaurant “In de Bourgondische Hemel”, een Belgisch restaurant in hartje Shibuya! Super lekker, en super duur bier! Rochefort 10, Westmalle, Kwak. Alle goede spul was er, en met Tom Waits op de achtergrond was dit een redelijk mooie plek voor ondergetekende. De hele avond met Peter vooral gepraat over het studentenleven, over wat we willen doen met ons leven, en over vochtverspreidende plastic varkens. Hij praat ook heel vet Japans, want hij kan het nog niet zo goed, maar mensen snappen hem meestal wel. Cool om te zien moet ik zeggen.

De volgende ochtend ging ik iets eerder van huis weg, en ging ik foto’s schieten van de Meiji Jingu (schrijn) bij verkleurende herfstbladeren. Of eigenlijk, dit hoopte ik. Het verkleuren van de bladeren viel wat tegen, dus nu heb ik foto’s die ook mooi zijn, maar niet zo herfstachtig als ik had gehoopt. Daarna doorgelopen door het park waar raar genoeg echt niemand liep, totdat ik op een prachtig gelig grasveld kwam waar de zon op scheen, en het leek of ik de English countryside in hoog zomer was binnengelopen (zie foto’s)! Daar kwam ik ook wat wazige mensen tegen die wilden praten met mij omdat ik blank was, en die ga ik ontmoeten in Fukuoka, want ik kon ze moeilijk niet mijn nummer geven. Het waren wel gelukkig hele beleefde oude mensen, dus het ergste wat er kan gebeuren is dat ik gratis lunch krijg. Ik had door dit evenement zin gekregen om een hoed te gaan kopen, dus trok ik de duurste winkelstraat in van Tokyo, de Omote-Sandou. Dat is niet helemaal waar. Ik had eerst door de jongeren winkelbuurt, Harajuku, gelopen. Zowel een winterjas als een hoed lukten niet, dus toen ging ik maar naar de Omote-Sandou. Aldaar had je een Ralph Lauren paleis, letterlijk een paleis met kleren die ik allemaal wel aan zou willen. Echt super mooie en leuke kleren, ook mooie winterjassen, maar natuurlijk allemaal 500 euro of meer. Niet gedaan dus, hoewel mijn portemonnee wel een beetje jeukte. Een coole hoed kon ik ook nergens vinden, maar het was wel een leuke uitdaging. Ik heb nog nooit zo energiek geshopt, dus ik heb er nog een ervaring bij!

Het werd echter toch echt tijd om naar de ambassade residentie te gaan, om daar naar de lezing van Prof. Forrer te luisteren. Nou, ik kan veel zeggen, maar de ambassadeur heeft het wat woningen betreft in ieder geval goed voor elkaar. Wat een super mooi huis zeg. Heel veel hout, en deed echt denken aan een oude Hollandse villa. Oja, er waren hapjes en mijn jas werd aangenomen, dus ik voelde me al meteen op mijn gemak! Dit was overigens een Cleveringalezing, en die is dus alleen maar voor studenten uit Leiden. Neem dat in Tokyo, en je hebt een comfortabel klein aantal mensen in de huiskamer van de ambassadeur. Die herkende mij trouwens, dus dat was ook nogal mooi. Flip de Heer is zijn naam, en hij heeft ook als ambassadeur in China gediend, en ook een hoop andere zeer belangrijke posities. Ik was nogal onder de indruk, niet in het minst omdat ook hij zeer rustig en vriendelijk is. Hij heeft een mooi goed Nederlands accent, en hij houdt van vogelkijken. In ieder geval, de lezing was buitengewoon interessant, en daarna begon het eten. Het eten was zeer prettig, en ik zat aan tafel met het hoofd politieke zaken wat goed uitkwam, want zij wist een hoop dingen waar ik benieuwd naar was. Maar eigenlijk hebben we vooral gepraat over de huidige situatie in Oost-Azië, en over onze studententijd in Leiden (die van mij is dan natuurlijk nog niet voorbij, maar dat maakte me niet minder pocherig). Was echt onwijs gezellig, en ik heb ook nog even met Prof. Forrer zelf gepraat, die voor een onderzoek vaak naar Fukuoka komt, en dan ook nog naar mijn campus! We hebben dus afgesproken een keer te gaan lunchen zodra hij weer in de stad is, dus dat is ook leuk. Het onderzoek waarmee hij bezig is is heel interessant, het heeft te maken met een organisatie van dichters die buiten de gezette sociale klassen in de Edo-periode met elkaar optrokken en gedichten componeerden. Het feestmaal duurde tot 11 uur, en een weinig gemarineerd met goede wijn keerde iedereen voldaan terug naar huis.

De volgende ochtend was het Jennifer bedanken, nog kort wat lullen, en op het vliegtuig naar huis. Door het grijze wolkendek kwam ik boven de kalme baai van Fukuoka binnenvliegen en kreeg ik zowaar een klein beetje het gevoel dat ik thuiskwam! Ook meteen het familiaire gevoel dat ik mijn huiswerk niet afhad, dus dat heb ik wonder boven wonder nog afgekregen ook voordat het 5e-uurs college begon. Nu is het zaterdag, rust ik een dag lekker uit, ga ik zo oden (gekookt deeg/vis/spul) eten met andere uitwisselingsstudenten, en een beetje chillen.

In Fukuoka gaat het ook nog steeds goed. Vaak gezellig drinken met mijn medestudenten, vaak lekker karate oefenen met mijn club, en vaak huiswerk maken en beter worden in het Japans. Ik heb zo ongelooflijk weinig te klagen dat je er bijna raar van wordt. Behalve dat ik natuurlijk, zoals ik wel vaker ben, nog sneller Japans wil leren!

Nog even een laatste impressie erbij: Tokyo is mijninsziens een soort van oord voor mensen die nog in de American Dream willen geloven. Het zit vol met (buitenlands) volk dat het hoopt te maken in het leven op een onconventionele manier. Manga-artiesten, Engels-docenten, aspirerende artiesten, en mensen die gewoon een bijbaantje hebben in een van de vele restaurants. Vaak gaan ze veel naar clubs, en voelen ze een affiniteit met de anonieme levensstijl die Tokyo te bieden heeft. Je kan jezelf goed overeind houden met zo’n levensstijl, en ik heb het idee dat dit ook een val is voor veel jongeren, die van de realiteit van het “echte” leven in hun thuisland willen ontsnappen. Echter, er zijn ook gewoon veel jongeren die een jaar ertussenuit gaan, om te zien wat voor vreemde uitzonderingen de wereld te bieden heeft. Ik kan zeggen dat Tokyo zeker een uitzonderlijke positie binnen de wereld inneemt, en dat het een fenomeen is om als buitenstaander met een onderzoekend oog naar te kijken. Om het aan den lijve te ondervinden is echter niet een ervaring die bij mij zou passen. Te ongecontroleerd, te doelloos voor mij, denk ik.

Jongens, houd jullie haaks! Ik doe hetzelfde!

Foto's!

2008-11-03T05:40:00.001-08:00

Eindelijk, ze zijn er, de langverwachte foto's!

Alles tot nu toe is te vinden op mijn fotosite, klik daarvoor op onderstaande link. Ook al neemt, onder invloed van het dagelijks leven, het aantal foto's dat ik neem af, hoop ik dat het nog steeds voldoende is om jullie een idee te geven van hoe ik het hier heb.

http://s362.photobucket.com/albums/oo66/degemaskerdewreker/?albumview=grid
Mensen zonder Flash: http://s362.photobucket.com/albums/oo66/degemaskerdewreker/

Binnenkort een volgende post!

Gewenning

2008-10-27T19:27:00.000-07:00

Het is alweer een tijdje geleden! Ik voorspelde eerder dat ik waarschijnlijk steeds minder interessante dingen zou beleven, maar niets is minder waar! Het leven hier houdt mij scherp, en het moge gezegd worden dat ik het hierdoor zo druk heb dat het moeilijk is tijd te vinden om op mijn weblog berichten te plaatsen.

Ik zal eerst een beschrijving geven van een normale doordeweekse dag.
Opstaan.
Dit vraagt wat wilskracht, want soms moet ik om half 8 op, en dat vind ik veel te vroeg. Ik gooi wat wazig Japans brood in de toaster, smeer er, jawel, Duo Penotti op, en pak meestal gehaast mijn fiets omdat ik het te rustig aandeed met het ontbijt. 20 minuten lang rijd ik door de jungle van voetgangers die mijn fietsbel negeren, om uiteindelijk aan te komen bij de oorlogsruine die de Hakozaki Campus is.
In Japan heb je over het algemeen twee types universiteit: Prive-universiteiten en overheidsuniversiteiten. Voor de eerste betaal je je helemaal blauw, maar heb je wel mooie gebouwen, en de tweede zien er uit als oude bunkers, maar wel met een schijnbaar betere kwaliteit onderwijs.
Dit geloof ik best, aangezien de kwaliteit van de colleges hier uitstekend is! Natuurlijk is het zo dat er voor mij altijd de toegevoegde waarde is van het Japans leren, en dat doe ik naar welk college ik ook ga. Echter, de meeste colleges hebben ook een goede inhoud en doen je zeer veel nadenken, en de meeste docenten lokken ook discussie uit. Ik merk nu al dat ik me daar meer in kan mengen, en wat ik eerder zei over dat de colleges moeilijk zouden worden geldt nog steeds, maar ik begin er al sneller in te raken dan ik hoopte. Houd er echter wel rekening mee dat de meeste colleges zijn aangepast voor internationale studenten, en dat dientengevolge de docenten ook rustiger praten. Het is dan weer wel zo dat er hier een hoog niveau Japans wordt verwacht, dus heel makkelijk is het niet. Ik zal even een korte samenvatting geven van alle colleges die ik volg.
上級日本語A：Y世代　(Hoog niveau Japans A: Y generatie). In dit college praten we over de generatiekloof die momenteel in Japan ontstaat, waarin het grootste verschil vooral is de jeugd die computers en andere electronica gebruikt, en de ouderen die daarin niet mee komen. Ook het verval van de Japanse beleefdheidstaal komt hier aan bod. Over het hoe en waarom van deze dingen praten we tijdens de les, en we moeten er krantenartikelen over lezen.
上級日本語D:文法　(Hoog niveau Japans D: Grammatica) Ook hier lezen we krantenartikelen, maar staat het huiswerk in het teken van grammatica. We praten nog steeds over de inhoud van de krantenartikelen, en over hoe het in ons eigen land is, maar moeten ons huiswerk in goede grammaticale structuur inleveren. Het is niet zo dat dit bij andere colleges niet hoeft, maar er wordt er hier strenger op gelet.
漢字７： Kanji 7. Het op een na hoogste niveau kanji vak, en het is gelukkig niet heel zwaar. Dit is deels te danken aan het feit dat Kunimori-sensei me al had aangeraden het boek te kopen, resulterend in het feit dat ik het lesboek nu al volledig uit heb. Het huiswerk is echter vernieuwend, en ik leer genoeg nieuwe woorden. Het is ook echter veel en daardoor soms repetatief. Zo heb ik gisteren 3 uur aan een stuk lopen pennen, en dat werd uiteindelijk een beetje vervelend. Zometeen heb ik een test voor dit vak, maar ook dat zal wel niet al te moeilijk worden.
読解５：　Lezen 5: Omdat Europeanen niet zo snel kanji kunnen lezen als Aziaten, zijn de Europeanen allemaal een beetje gefaald op de plaatsingstest. Het resultaat is lezen 5, waarin je als een kleuter aan de hand wordt genomen door teksten over dolfijnen en regenbogen (geen grapje!). Ik heb deze les echter met Fritsie, en het is een welkom tranquil moment in de storm van alle andere zware colleges. Eigenlijk is het vooral lachen met Fritsie, want hij blijft echt de koning.
日本語・日本文化と社会概論：　De les gegeven door Shimizu-sensei, het opperhoofd van ons JLCC programma. De titel is een algemene discussie betreffende de Japanse taal, cultuur en maatschappij. De les gaat desondanks vooral over Japanse literatuur, en het spoort je aan om vooral zelf na te denken. Dit is misschien wel het leukste college, omdat Shimizu-sensei een angstig soort respect afdwingt, niet in het minst door haar duivelse lach, en omdat ze onwijs aardig is. Ook zijn de vragen zo gesteld dat je je niet zorgen hoeft te maken over het niveau van Japans in het huiswerk, maar dat je vooral heel hard moet gaan nadenken. Dit heeft als resultaat dat zelfs ik, die normaal alles haastig doet, soms een half uur niets opschrijft en nadenkt over wat een passend antwoord zou kunnen zijn op de vraag. Het zijn van die vragen waarop geen enkel antwoord correct is, wat fijn is maar soms ook moeilijk, dus uitdagend.
日本の農業・工業の発展：　De ontwikkeling van de Japanse landbouw en industrie. Dit college valt niet binnen het JLCC programma, en is dus redelijk meedogenloos richting internationale studenten. Er worden zeer veel gespecialiseerde woorden gebruikt, en de docent schrijft lelijk en praat snel. Hij is echter wel aardig, en legt graag uit wat hij bedoelt als je het maar vraagt. In les 1 maakte ik me echt zorgen of ik alles wel zou kunnen volgen, maar in les 2, die ik net had, begreep ik bijna alles. Dit was zeer fijn, en ik ontdekte nu ook dat de les een soort aardrijkskunde/economie vak is, het soort wat je eigenlijk ook op de middelbare school had, maar dan met Oost-Azie als focus. Zeer leerzaam dus, en spoorde mij ook aan tot denken. Ook geeft het geen huiswerk, wat nogal mooi is.
調査方法研究：　Manieren van onderzoeken. Deze les wordt gegeven door een grapjas die eruit ziet als Shigeru Miyamoto, de oprichter van Nintendo. Hij heeft echter een hoop goede punten, en ik denk dat hij goed van pas zal komen in de scriptie die we hier aan het eind van het jaar zullen moeten inleveren. Dit zal niet makkelijk worden, maar is een zorg die ik voor later kan bewaren. In ieder geval helpt deze Koyama-sensei ons in hoe we een goede scriptie moeten schrijven.

Buiten deze colleges komen er nog wat, maar deze geven me ook al genoeg werk.
Verder wilde ik nog wat buiten colleges doen, dus ben ik bij de Kyuushuu universiteit geneeskunde afdeling karateclub gegaan! Met deze club train ik drie keer per week in de dojo op het grondgebied van het academisch ziekenhuis van Fukuoka (of een van de, dat weet ik niet zeker). De trainingen duren 2 en een half uur, en naderhand gaan we wat eten en drinken.
Nu begrijpt de lieve lezer wel dat ik helemaal geen knal snap van karate, laat staan dat ik lenig genoeg ben om het snel te leren. Dit leidt tot zeer grappige reacties, maar ook tot zeer aardige clubgenoten die me graag uitleggen hoe ik het wel moet doen. Het voelt erg lekker om mee te trainen, en mijn lichaam voelt ook steeds wat gezonder. Ik ben trouwens in deze club gekomen omdat mijn tutor, Jimi (Tajimi Takahiro), er ook bij zat en vroeg of ik mee wilde doen. Dat hebben ze geweten, want ik ben er tot nu toe sinds ik erbij kwam elke keer aanwezig geweest. Gisteren waren er maar 3 mensen, en zei de captain dat we beter meteen konden gaan eten omdat het zo eenzaam was. Daar had ik echter geen zin in, dus we zijn eerst maar anderhalf uur nog gaan trainen, en hij vond het wel leuk dat ik zo graag mee wilde trainen, en door het kleine aantal mensen kon hij me goed helpen. Echt een hele aardige kerel, en ook de andere ouderejaars zijn vet. Vooral een, Iura-sempai is super vet. Hij kijkt altijd super rustig uit zijn ogen, heeft echt zo'n coole Japanner uitstraling en is ook nog eens ongelooflijk goed in karate. Zijn Ki-Ai schreeuw is ook echt geweldig: het doet mij het meest denken aan het geluid wat een Utrecht supporter maakt als we hebben gescoord. Hij helpt me ook echt geweldig, en je kan ook nog eens goed met hem praten. Dit deed ik afgelopen zaterdag, toen we naar een eerstejaars/tweedejaars karate toernooi gingen buiten Fukuoka. Alle geneeskunde-karate clubs van Kyuushuu waren er, en we hebben de finale gehaald, maar daar verloren we helaas doordat de tegenstanders allemaal tweedejaars met bruine banden waren. Ik deed zelf natuurlijk niet mee, maar was er als supporter, wat men al grappig genoeg vond. Echter, ik verkoos niet deel te nemen aan het zuipfestijn dat erop volgde, omdat ik nog huiswerk moest maken en 4 keer met de club zijn, en 5 keer in een week drinken me wel genoeg leek. Ik feest hier ook redelijk wat, maar wel met mate, en ik zorg altijd nog dat ik mijn huiswerk goed kan maken. Wat een goede student lijk ik zeg!
Er zijn nog wat dingen gebeurd, zoals dat we naar een pretpark aan zee gingen, wat geweldig mooi was, en eet ik vaak samen met andere uitwisselingsstudenten. Ook zijn er wat borrels geweest met andere uitwisselingsstudenten, waarover vooral foto's op facebook staan. Ik zal ze echter binnenkort overplaatsen naar mijn fotopagina, wat dit keer echt binnenkort is, want ik heb volgende week waarschijnlijk echt internet!

Anyway, mijn algemene ervaring, in het kort, is dat het hier steeds leuker wordt, en dat het patroon waar ik nu in geraak zeer prettig is. Zodra ik dit een sleur begin te noemen, zal ik gaan denken aan andere dingen, maar ik heb het idee dat dat nog wel even zal duren! De mensen zijn fijn, het bier is veel, en het eten goedkoop!

Jongens, het leven is mooi!

Fritsie

2008-10-09T23:27:00.000-07:00

Hoi jongens!

Laat ik beginnen met uit te leggen waarom deze blog zo lang op zich liet wachten. Behalve de onontkoombare afname van het aantal interessante nieuws, is er ook het nare feit dat ik nog geen internet heb. Het hoe en waarom wordt langzaam duidelijk in dit verhaal!

Ik was bij mijn vertrek uit Kyoto gebleven. Aangezien dit een redelijk lange tijd geleden is, ben ik bang dat ik daar niet meer zoveel van weet. Wat ik echter wel nog weet was het eerdergenoemde feestje wat Yuuki voor mij had georganiseerd de dinsdagavond voor mijn vertrek, en dat dat zeer geslaagd was. We zaten met een grote groep Amerikanen, Yuuki, Atsushi (een briljante dude die in Utrecht had gestudeerd) en Angel, en hebben onder het genot van een aanzienlijke hoeveelheid gerstenat wat Japans gebraden vlees naarbinnen gewerkt. Het werd steeds gezelliger, en na alle liflafjes zat iedereen toch vol en gingen wij verder naar een nabijgelegen filiaal van de Moonwalk, een bar waar alle coctails 1.40 euro kosten, en gingen we ons daar verder beschenken. Al met al was het een hele gezellige avond, en het leuke aan Japan is dat je vroeg begint en vroeg eindigt, zodat je de volgende dag nog wel wat hebt aan je dag. We namen dan ook de bus van rond elven en lagen netjes klokslag 12 op 1 oor. Wat niet verkeerd was, want Angel moest weer vroeg op, en ik dus ook, want hij moest de sleutel meenemen. Dit resulteerde in het feit dat ik met mijn bloederig grote koffer, gevuld met ondertussen meer dan de eerdere 31 kilo en mijn laptoptas, mij sleepte naar het dichtstbijzijnde station. De dag was echter nog jong, en mijn trein zou pas in de middag vertrekken, dus ik ging nog een weinig studeren in een leuke koffiebar die daar in de buurt was. Het afscheid van Angel was overigens wel grappig, want we gingen voor zijn huis gewoon allebei de andere kant op, met het vreemde gevoel dat we elkaar die avond toch wel weer gingen zien. Dat was dit keer echt niet zo, want rond kwart voor twaalf zat ik toch echt op de Shinkansen naar mijn eindbestemming: Fukuoka! In de trein begon het toch eindelijk tot me door te dringen dat de vakantie voorbij was, en dat het echte werk zou gaan beginnen. Met wat zenuwen in mijn buik zat ik dan ook slapeloos naar buiten te kijken terwijl we de vallei van Kyoto uitreden, terugdenkend aan een geweldige tijd met Angel en Yuuki, en hopend dat ik ook dit soort vrienden zou maken in Fukuoka. Idealiter wel Japanse vrienden, want daarvoor zijn we er toch!
Daar kwam ik dan aan, om 3 uur 's middags, in de stad waar het allemaal ging gebeuren. Het weer was, zeker vergeleken met Nederland, maar ook met Kyoto, verrukkelijk! Een prettige 25 graden, en een vriendelijke man die me bij de uitgang stond op te wachten met de vraag of ik Hendrik san was. Na hem uitgelegd te hebben dat het daar wel bij in de buurt kwam, gingen we met de taxi op weg. Mijn eerste impressie (eigenlijk mijn tweede, want ik was er al eens geweest 3 jaar geleden), was eigenlijk al de goede. Fukuoka is een stad met een fijn klimaat, en het ligt leuk aan zee, maar het is geen mooie stad. Er is ruimte, de mensen zijn aardig, en dat maakt de stad ook fijn. Het is wel duidelijk dat Fukuoka een plek is om te wonen, en niet om te bezoeken als toerist, in ieder geval niet in de mate van Tokyo en Kyoto. Alle gebouwen zijn betonnen flats in verschillende soorten en maten, met als treurige hoogtepunt onze universiteitscampus en het appartementencomplex waarin de uitwisselingsstudenten wonen.
In mooi weer ziet alles er echter leuk uit, en aangezien ik een hoop aan mijn hoofd had en heb, geef ik er eigenlijk niet zo om.
De taxirit eindigde op het appartementencomplex, waar ik al goed begon: ik haalde mijn vinger grandioos open aan de veel te zware koffer, waarop er meteen een hulpteam van twee Japanners kwam om een pleister om mijn vinger te winden. Het hoofdgebouw binnenlopende zag ik Milan zitten, die ook net aan was gekomen met het vliegtuig. We namen de nodige papieren door, zetten handtekeningen waar nodig was, en toen werd ik naar mijn kamer geleid. Aldaar ontmoette ik mijn tutor, die me zou ophalen van de trein, maar te laat was omdat z'n horloge nog op Chinese tijd stond. Dit markeert ook al meteen zijn persoonlijkheid een beetje. Hij heet Takahiro, studeert geneeskunde en het leek hem wel leuk om tutor te worden van een uitwisselingsstudent. Hij is echt een ongelooflijk relaxte kerel, maar hielp me wel goed met het doen van de inkopen bij de naburige shopping mall, en met het inrichten van mijn kamer. Naderhand gingen we ook nog de spullen ophalen die de vorige Leydsche studente die hier zat had achter gelaten, en die bleken meer dan voldoende om mijn kamer mee in te richten. Zo had ik dus aan het eind van de dag van aankomst schier voldoende accessoires voor het kleine appartementje dat ik een jaar mijn heimat mocht noemen. Ik noem het klein, maar het is op zich best fijn. Het heeft een balkon, een bed met een kapotte beddenla, een brak bureau, en een gat in de muur, maar het heeft ook karakter, deels te danken aan de pittoreske tl-buis en mijn plastic vloerbedekking. De komende dagen zou ik echter nog veel inkopen doen om het plaatje toch wat completer te maken. Inkopen zoals daar zijn: een elektrische tandenborstel, wasmiddel, een computermuis en dat soort kleine dingen. Het is misschien goed te vermelden dat ons appartementencomplex op 5 minuten loopafstand ligt van de eerdergenoemde shopping mall, en dat zich daar ook een gigantische supermarkt bevindt. Ook is het grappig te vermelden dat hoewel Milan en ik hadden aangegeven liever niet naast elkaar te wonen, dat wel is gebeurd en we daar nu ook wel tevreden mee zijn, ook al is het misschien niet altijd beter voor ons Japans. Daarbuiten praten we echter alleen maar Japans, en ik krijg dan ook veel oefening, en word dag in dag uit geconfronteerd met het feit dat ik nog zoveel te leren heb. Je zou er bijna de controller van neerleggen, maar zo ver gaat het niet komen! Het is namelijk ook een heerlijk gevoel om grappen in het Japans over te kunnen brengen, en als het lukt om jouw statement over euthenasie naar buiten te werken, hoewel ik daar soms wel nog mijn handen en voeten als ondersteuning nodig heb.
Dag twee in Fukuoka gebeurde er meteen niet zoveel, omdat dit ook nog een dag was voor studenten om te arriveren. Daarom gingen Milan en ik nog maar dingen inkopen die in ons hoofd waren opgekomen, aten we wat, en gingen we wat chillen. We waren allebei redelijk moe van de vorige dag, dus een rustdagje was wel fijn. Zeker omdat we de volgende dag vroeg opmoesten om ons in te schrijven bij allerlei instanties. Het was op deze dag dat ik Fritsie ontmoette. Een man uit een stuk, een kerel uit duizenden, een geweldenaar, en een Koreaan. Z'n echte naam is Min Song, maar de uitspraak daarvan was raar, en hij is gewoon gemaakt om Fritsie te heten. Hij weet nu ook hoe hij dat moet zeggen ("Ik ben Fritsie"), tot groot vermaak van Milan en mij. De twee andere Europese studenten die ons programma meelopen zijn Diego, een Italiaan, en Jakob, een Duitser. Behalve dat zijn er vooral Chinezen en Koreanen, of andere Aziaten. Dit is fijn, want dan moeten we wel Japans met ze praten. Het zijn ook vooral vrouwen, wat ook vermakelijk is, alhoewel ik toch niet voor het Aziatische gemaakt ben, zo merk ik. In ieder geval ga ik hier vooral om met Milan en Fritsie en Diego, maar eigenlijk gaan alle studenten van mijn programma (genaamd JLCC, Japanese Language and Culture Course), veel met elkaar om. We eten samen, vertalen samen onze formulieren, en drinken samen op het strand op 5 minuten loopafstand van ons appartement. Nogal mooi.
Wat er dat weekend gebeurde weet ik niet meer precies, omdat de dagen een beetje op elkaar leken. Shoppen, chillen, studeren, en internetten in het naburige park. Momenteel zijn we bezig met inschrijven voor een bepaalde internetconnectie, maar dit zal nog 3 weken duren, dus we moeten het nu zonder doen. Echter, in de buurt is een park waar in een van de appartementen een kerel woont die zo aardig is geen wachtwoord te hebben op zijn draadloze netwerk, dus zie je er soms wel 10 studenten zitten met laptops, rond 9 uur 's avonds. Een zeer grappig gezicht. Ik herinner me echter wel dat we die zondag nog een Tenjin Tour hadden, wat betekende dat we naar het centrum van Fukuoka gingen, om daar wat "belangrijke" plaatsen te bezoeken. Het was zeer nutteloos, maar het feit dat mijn tutor mee was maakte alles weer goed, en ik heb goed en veel gelachen.

Die maandag was de placement test, en ik had niet goed geslapen. Dit mocht de pret echter niet drukken, en mijn resultaten waren op zich wat ik ervan verwacht had. Mijn kanji waren zelfs beter dan ik verwacht had, en ik zit nu in de op een na hoogste kanji klas. Conversatieklas doe ik niet, want ik krijg daarin hopelijk genoeg ervaring door gewoon met Japanners om te gaan. We gingen ons later nog inschrijven bij de bank, en dat nam ook veel tijd in beslag. Ik heb echter nu een bankrekening waar elke maand een fijn geldbedrag in gespoten wordt. Het behoeft geen verdere uitleg dat dat nogal meui is.
Dinsdag kreeg ik mijn fiets en dat betekent dat ik sindsdien elke dag in een kwartier kan fietsen naar mijn faculteit. Ik ben eerlijk gezegd wel blij met wat beweging, en dus ook blij met mijn fiets. Ik heb ook een telefoon gekocht, wat je hier meer nodig hebt dan beademing. Ook dat duurde nogal lang, maar ik ben er zeer blij mee, en ik heb ook een telefoon-e-mail adres. Men sms't hier niet, men emailt elkaar. Dit heeft als fijn voordeel dat je ook van computer naar telefoon kunt e-mailen, wat gratis is. Mijn telefoon-e-mail adres is: staatsgreep@ezweb.ne.jp. Mochten jullie dus een dringend bericht hebben, of je vervelen, schroom dan niet hier gezellig een mailtje heen te sturen, maar verwacht geen antwoord terug. Of in ieder geval niet snel!
De afgelopen dagen zaten vol met nog meer inschrijvingen, studeren, en lol hebben met Fritsie. Zo zijn we bijvoorbeeld ook honkbal gaan oefenen in een game-center, en hebben we een tafeltennistafel overeind gezet in het hoofdgebouw van ons appartementencomplex. Gisteravond hebben Milan en ik voor het eerst gekookt voor een aantal Koreanen en een Chinees, en we hebben een redelijke hutspot voor elkaar gekregen. Vreemd genoeg heb ik nu al de hele dag buikpijn, maar dat heeft vast daar niets mee te maken! Hij was in ieder geval verdomd lekker, en dat vonden de Aziaten ook! Echter, uit eten gaan is hier goedkoper dan koken, dus dat gaan we vanavond waarschijnlijk maar weer doen.

Vandaag hadden we de openingsceremonie voor uitwisselingsstudenten, en gingen we naar het plaatselijke 防災センター rampenpreventie centrum, waar iedereen heen moet sinds een aardbeving van 3 jaar geleden. Dit betekende dus dat wij een uur lang werden rondgeleid en behandeld als basisscholieren, die hier het normale publiek waren, en ook vandaag voldoende aanwezig waren. Milan en ik waren dus heel erg eng, want we zijn allebei 1.90 meter. Ook hierom veel gelach, en na een simulatie van een aardbeving en een taifoon te zijn ondergaan keerden wij terug op de universiteit waar ik nu zit te werken aan mijn blog.

Mijn algemene ervaring hier is dat het moeilijk gaat worden, en dat ik nog heel veel moet leren. Zeker met een jaargenoot als Milan, die Japanse taal eet als warm brood, en een Japans vriendinnetje heeft, is het soms moeilijk om steeds maar overal taalgewijs achteraan te moeten hollen, maar ik leer snel, en ik word al een stuk beter in het luisteren naar Japans, en eigenlijk gaat alles met een raketvaart vooruit. Ik heb dus eigenlijk niets te klagen, en ik kijk met een gezonde nervositeit uit naar dit collegejaar, wat volgende week toch echt zal gaan beginnen!

Tot later, en groeten.

De 2e week van Kyoto

2008-09-28T20:12:00.000-07:00

Dag.

Ik heb misschien ietwat gelogen dat de volgende update niet lang op zich zou wachten, want het heeft nu een week geduurd geloof ik. De afgelopen week is een week van onwelverdiende rust geweest, met veel drinken, en chillen met Angel. Zoals reeds vermeld slaap ik deze week bij hem, en omdat mijn laptop niet hier op het internet aangesloten kan worden zoals ik hoopte, moeten de plaatjes dan maar wachten tot ik in Fukuoka ben.

Het vertrek uit Wachi verliep spoedig, en ik gaf Yuuki's vader een fles whisky, en Yuuki een boek van Jeremy Clarkson, hopend dat hij wat van de redelijk specifieke Britse humor zou begrijpen. Hij was me er in ieder geval dankbaar voor, en ook voor het feit dat ik aangaf weg te gaan en bij Angel te gaan crashen, aangezien hij me dat denk ik nooit zelf had verteld. Voordat we echter gingen heb ik nog even het boek dat ik aan Yuuki wilde geven uitgelezen, en hebben we nog een hap gegeten.
In Kyoto aangekomen werd ik overgedragen aan Angel, die mij hielp met mijn bagage meezeulen naar zijn kamer. Het was alweer middag, en de tocht van station Nijou naar Angel's huis was geen lichte, temeer omdat ik een zeer zware koffer bij me droeg. Daarom, nadat ik mezelf had ingericht, gingen we maar meteen naar een plaatselijke noodletent om even een bak slurp te halen. Hoewel het eten zeer lekker was, hebben wij ons ongenoegen over de 1yen munten geuit door met onmogelijk veel kleingeld te betalen, en hiermee zeer in onze nopjes de tent verlaten. Met blijde gemoederen gingen we naar de supermarkt om even wat bier te halen, en aangezien er ijs was van het merk Pino vonden we dat we dat ook maar moesten kopen. Vervolgens lopen de twee 1.90m buitenlanders (waarvan één met baard) naar de kinderspeeltuin om 8 uur 's avonds, om hier even rustig dat dessert naarbinnen te werken. Deze speeltuin werd ook direct onze favoriete hangplek, met misschien wat verbaasde blikken van de plaatselijke jeugd tot gevolg. Meer hierover op Angel's blog!
De hieropvolgende dag had Angel college, en ging ik rustig opstaan en niet zoveel doen. Aangezien er maar één sleutel is levert dit wat logistieke problemen op, dus bleef ik vooral bij het huis in de buurt. Dit hield in studeren in de speeltuin, waar Angel me ook instinctief vond, om daarna bij hem thuis wat te chillen. Die avond gingen we eten bij de Amerikanen die ook meewaren naar de izakaya van Yuuki's moeder, en hebben we appelcider, aardappelkroketten, kip en sla gegeten. Wederom bleken de Amerikanen zeer gezellig mensen te zijn, hoewel ik met een deel niet zoveel praatte. Vooral onze gastvrouw Kay bleek een aardig persoon te zijn, die al hun feesten een beetje organiseerde en ook een gezellige gesprekspartner bleek. Het einde van de avond werd ietwat duf, aangezien de helft wegging, en de andere helft bleef studeren, en Angel en ik zoiets hadden van: wat doen we hier? Met die gedachte gingen we dus ook maar weg, keken we nog wat t.v. en gingen we tukken.
Het stramien wordt herkenbaar: Angel weer college, en ik ging dit keer maar naar de Imperial Gardens om eens wat te studeren en rond te lopen. Ik had echter het idee: Als ik hier toch ben, waarom dan niet even de gratis rondleiding meepikken door de Imperial Palace grounds? De Lonely Planet zei dat het niet zo'n speciale belevenis zou zijn, en hierdoor was ik er wat sceptisch over, maar het bleek zeer de moeite waard te zijn! Het paleiscomplex is een serie van prachtige gebouwen, omgeven door normale en stenentuinen, met veel open ruimtes en veel geschiedenis, die ons met plezier werd uitgelegd door de zenuwachtige gids. Er waren namelijk nogal wat mensen, en dit was ze niet gewend. Ik kon het natuurlijk niet laten wat dingen aan haar te vragen, en het bleek een zeer vriendelijk persoon, ook al praatte ze dan een beetje als Kim-Jong-Il uit Team America ("I'm so ronery"). Na deze rondleiding van een uur ging ik toch maar echt studeren, en het voelde zeer sereen om midden in het mooie park karakters in mijn kop te stampen op de beat van een Japanse DJ, wier cd ik in Tokyo had gekocht. Na 2 uur was het toch echt mooi geweest, ontmoette ik Angel weer voor de Mos burger en gingen we ons klaar maken voor een avond bij de sushitent met de Amerikanen, die ons wederom hadden uitgenodigd (nouja, eigenlijk vooral Kay, maar dat maakt niet zo uit). De sushi merry-go-round was een zeer leuke ervaring, aangezien er bordjes met eten langskomen, die je dan afpakt, en uiteindelijk reken je af per bordje. Die moet je dus bewaren als je er klaar mee bent, als een soort van bewijsstuk hoeveel je gegeten hebt. Om toe te voegen aan de hilariteit was er ook een mini Shinkansen die speciale bestellingen bezorgde, dus dat hebben we ook enkele keren gedaan (bijvoorbeeld een pakje Hello Kitty fiber apple juice). We waren nog niet uitgesocialized, dus we gingen een entertainment hal in waar we zouden gaan poolen. Eerst nog een paar potjes Street Fighter tegen een waardige Amerikaanse tegenstander, en daarna de pooltafels op, die werden verdeeld in redelijk goed, en niet zo goed. Ik was bescheiden, maar doordat ik de avond van mijn leven poolde vond iedereen dat ik loog. Dit was niet zo raar, want ik schoot uiteindelijk in twee keer alle ballen erin, wat echt belachelijk goed is (voor mij dan). Na de nodige indruk gemaakt te hebben gingen we maar om 11 uur weer terug, want de bussen stoppen dan ongeveer met rijden. Kay, Angel en ik moesten dezelfde kant op en merkten onderweg terug dat we eigenlijk nog niet zo moe waren, en dat we dus maar Fight Club moesten gaan kijken. Zo gezegd, zo gedaan, met als resultaat dat we pas rond half 3 in bed lagen uiteindelijk. Zeer onfortuinlijk, aangezien Angel gewoon om 9 uur college had, en Kay om 7 uur op moest voor een trip naar Okayama. Ik had nergens last van, en ben dan ook asociaal tot half 1 uit gaan slapen.
Wederom het park in, en een beetje studeren, wat ietwat gehaperd werd door de regen. Met Angel een zeer ghetto arcade hal in, wat conbini voedsel naarbinnenwerken, t.v. kijken en moe naar bed (Angel dan) door het gebrek aan slaap de vorige nacht.
Zaterdag zou ik om 3 uur met Takuya de Daimonji berg gaan beklimmen. Dit is een berg met heel groot het teken 大 erop, wat mid-augustus samen met andere karakters in de hens gestoken wordt. Al deze karakters staan op bergen om Kyoto heen (Kyoto ligt in een vallei), dus ik stel me voor dat het effect geweldig moet zijn om mee te maken, wat ik dan ook van plan ben volgend jaar. Veel te vroeg kwam ik aan op de universiteit van Kyoto, waar we afgesproken hadden, maar Takuya was toch al in de buurt en we gingen ervoor! De berg was gelukkig maar een klim van ongeveer 350 meter, maar ik merkte wel weer dat mijn gebrek aan oefening me redelijk parten speelde. Het kan echter ook dat de berg gewoon redelijk steil was, want in 25 minuten waren we al boven. Het uitzicht was betoverend, en het is echt leuk om te zien dat het echt elk stukje binnen de vallei is volgebouwd. Het uitzichtpunt was overigens midden op de kruising van het karakter, wat het ietwat moeilijk voorstelbaar maakte dat je daadwerkelijk erop stond. Toch was het leuk om van dichtbij te zien, want er loopt een heel netwerk van trappetjes en vuurkorven door het karakter heen. Geweldig! Niet voor lang, want Takuya moest weer aan zijn bachelor-stuk gaan schrijven, dus ging ik maar weer terug naar huis. Voor het eerst gingen we naar een normale supermarkt, waar we precies hetzelfde kochten als in een convenience store, maar dan voor 3 yen goedkoper per product! Dit was echter de monumentale eerste keer dat we ook ons ontbijt kochten, dus we hebben er daadwerkelijk een keer over nagedacht!
Zondag, de dag van de keeki-tabehoudai, of keeki-baikingu. Het eerste betekent all you can eat cakes, en het tweede cake viking! Dit hield dus in dat je voor een bepaald bedrag als een beest los mocht gaan op alle dessert-achtige zoetwaren die uitgestald stonden in het restaurant. Deze activiteit voltrok zich met het gezelschap van Yuuki, zijn zusje Rie, onverwachts zijn moeder en een vriend van haar, en Tomomi, een meisje dat Angel hielp met zijn administratie voor de universiteit. Het werd een activiteit om nooit te vergeten. Zoals misschien eerder vermeld houdt Rie nogal van zoetigheid. Hier bleek geen woord van gelogen te zijn. Cake, chocoladefontein, cheesecake, pudding, yoghurt, alles ging er in drievoud in. Het is werkelijk ongelooflijk hoe zo'n klein meisje zoveel naarbinnen kan werken. Angel was zelfs verbaasd, en gaf toe dat zij meer kon eten dan hij. Een statement van formaat, zo zeg ik! Na bekomen te zijn van de verbazing, en bevallen te zijn van mijn food baby, gingen Yuuki's moeder en die vriend ervandoor, en doken wij de plaatselijke entertainment hall in voor entertainment. Entertainment in de vorm van purikura (print club, oftewel foto'tjes maken en die dan bekladden, was al mijn derde keer), en dance dance revolution waarin ik tussen Yuuki en mij de betere bleek. Na Angel ook nog terug naar school te hebben gestuurd met een Taiko (trommel) ritme-spel gingen we nog even in een cafe wat koffie drinken, en gingen Yuuki en Rie terug naar Wachi. Tomomi was ondertussen ook al naar huis gegaan, en Angel en ik hadden geen honger meer, resulterend in het om 9 uur naar de convenience store gaan voor het kopen van slechte kwaliteit noodle slurpspul. De rest van de avond lagen we voor pampus, en nu is het weer ochtend en komt Angel dadelijk terug van college. Ik ga dan met hem en Kay de tempel bekijken waar ik die Zen zitting had gedaan, want het is een nogal mooi tempelcomplex. Misschien gaan we echter wel naar een ander complex, omdat ik deze natuurlijk al heb gezien.

Al met al heb ik het hier zeer rustig, maar zeer naar mijn zin. Welke echter niet echt in dit verslag goed naar voren komen zijn de doelloze uren waarin ik wat internet of wat rondloop. Hoewel soms vermakelijk door hun willekeurigheid, moet ik bekennen dat ik, zoals ik eerder al zei, meer en meer begin uit te kijken naar aankomende woensdag 1 oktober, wanneer ik op de trein stap naar de plek waar het toch echt allemaal moet gaan beginnen: Fukuoka. Hoewel nerveus, kijk ik er ook met veel plezier en spanning naar uit, en kan ik niet wachten om op een plek te komen waar ik behalve Milan helemaal niemand ken, wat tot nog toe niet het geval was. Ik ben Angel zeer dankbaar voor het verblijf hier, en heb het ook zeer naar mijn zin met hem, dus het afscheid wordt ook wel weer jammer. Dinsdagavond heeft Yuuki zelfs voor een aantal mensen een klein afscheidsetentje/drinkje voor me georganiseerd, maar het is natuurlijk gewoon een excuus om lekker te hangen met zijn allen. Ik hoop dan ook dat mijn leven in Fukuoka net zo gezellig en vermakelijk gaat worden, met de toegevoegde smaak van wat studie en een wazig dialect.

Knuffels!

Kyoto (vervolg)

2008-09-22T05:31:00.000-07:00

Dames en heren,

Ik zit nu reeds een week in Kyoto, en het bevalt me zeer! Het weer is goed, de mensen zijn rustiger, en ook op mij ligt er wat minder druk om dingen te gaan doen, omdat ik hier een redelijke tijd zit.

Goed, waar was ik? Bij de volleybalavond met de bejaarden van het dorpje waar Yuuki woont, Wachi. Ik heb niet vaak zo ongelooflijk hard gelachen. In een gymzaal vol wankelende oudjes en Yuuki, begon de volleybal-gekte. Overigens, met oudjes bedoel ik dus ook echt mensen van rond de 75 jaar. Het is dan ook voor te stellen dat we in plaats van normaal volleybal "soft" volleybal speelden, met een grotere zachte bal, kleinere teams en een lager net. Een nog lager net dan Japanners al normaal gebruiken, en dit kwam dus tot aan mijn borst. Er was ook veel gelach als ik weer eens gapend een hand omhoog hield om de bal af te blokken, en ik heb nog nooit zo vaak gehoord dat ik heel erg lang ben. Dit betekende echter niet dat mijn team automatisch won, want ze waren echt ongelooflijk vitaal! Ze serveerden beter dan ik, en speelden mooier over dan ik. Als ik dan ook met mijn lompe lijf weer eens een bal door het plafond heen sloeg, was hoongelach vaak mijn deel. Ik zweette ook sneller dan de rest, maar dat was meer door de ongelooflijke hitte. De hele ervaring was echter hilarisch, want iedereen vond het mooi als ik iets japans zei, en Yuuki`s opa oefende ook graag zijn redelijke engels op mij. Voldaan gingen we dan ook weer terug naar huis, want het zou weer vroeg opstaan worden.
Yuuki ging wederom naar college, en ik besloot af te reizen naar Uji, waar de Byoudou-in staat, een tempel die ook op de 10-yen munt te vinden is. Het regende soms ietwat, en eerlijk gezegd was het leuker om wat willekeurig door de stad heen te banjeren dan om in de tempel zelf te zijn, hoewel er wel een interessant museum was, en ik met de tempel voor mijn neus lekker wat japans heb lopen leren. Ik begaf me hierna weer terug naar Kyoto, om daar met Angel even te gaan chillen. We ontmoetten elkaar op de inmiddels vertrouwde plek Mos Burger, waar we ook wederom een burgertje naar binnen werkten. We keken een gezellige film genaamd Suicide Circle (Jisatsu Kurabu), over scholieren die zichzelf en masse om zeep helpen, en gingen laat slapen. Heerlijk even wat rustigs doen; iets wat ik niet zo vaak heb gedaan de afgelopen weken.
De volgende ochtend deden we precies niets, en stapten we met onze luie tronies op de trein naar Wachi, waar we door Yuuki uitgenodigd waren om met zijn vrienden wat te gaan drinken in een Izakaya, de enige uitgaansgelegenheid in het dorp. Ook daar veel vreemde reacties toen er twee buitenlanders waren, en uberhaupt dat er mensen in dat dorp waren die jong genoeg waren om uit te gaan. Wij ontmoetten twee vrienden van Yuuki die allebei Hiro-chan heetten (hun echte namen weet ik niet echt meer) en met Yuuki`s zusje erbij waren wij een 6 koppig stel, gebrand op een goede avond met veel drinken! Dit lukte zeker, en nadat we onze handtekeningen hadden gezet op een plaatselijk kunstwerk, en Angel aangezien werd voor Sadam Hussein door een bezopen Japanner, gingen we nog niet naar huis. In plaats daarvan gingen we naar de 24-uur convenience store, die voor het gemak 20 minuten met de auto verwijderd was. Gelukkig hadden we een bob, en hebben we daar parfait gegeten. Vraag me niet waarom, maar Yuuki`s zusje vond dat ik dat gegeten moest hebben, dus ik at een perzik-parfait. Na dit geweldige idee gingen we gemarineerd maar voldaan naar bed, om heel lang uit te slapen!
Enigszins brak in mijn hoofd gingen wij de volgende dag opstaan om met de grootouders van Yuuki te gaan barbequen in een zelfgemaakt hutje op de berg. Een van de twee Hiro's was mee met zijn zusje, en wat ik dacht dat een hutje was bleek een heel zelfgemaakt kamp te zijn, compleet met bad en 8 bedden. Echt geweldig! Ook aan het ontbijt onbrak niets, en om te ontbrakken had Yuuki's opa zelfs bier meegenomen! Daar zaten we dus in de late ochtend/ vroege middag, met een biertje ongelooflijk lekker Japans vlees en groente te eten, en te liggen in een hangmat, met uitzich over het bergdal. Neem van mij aan: een betere manier van ontbrakken is er niet! Rond 3 uur namen wij afscheid met een volle buik, en stapten wij in de auto om naar Kyoto te gaan. Yuuki moest namelijk nog wat dingen bezorgen bij zijn moeder, die een Izakaya heeft adaar, en onder die dingen waren 6 zaken van 30 kilo rijst, dus Yuuki`s busje kwam daarbij goed van pas. Ik zou die dag Takuya ontmoeten, om naar de zen meditatie te gaan die hij voor ons gepland had. Ik heb Takuya leren kennen in Nederland toen hij in Utrecht een uitwisselingsstudent was, en hij had bij mij een tijdje overnacht tussen het opzeggen van zijn kamer en het vertrekken van zijn vliegtuig. Door hevig verkeer arriveerden wij helaas 20 minuten te laat op Kyoto centraal, maar Takuya vond het geen probleem en wij haastten ons naar de bussen om op tijd te komen voor de zen ontmoeting, die zou beginnen om half 6. Natuurlijk waren we daar ook te laat, en na redelijk wat gehannes werden we alsnog binnengelaten en zou het avontuur beginnen.

Allereerst had Takuya mij voorgelegd een Zen meditatie overnachting te doen in een plaatselijke tempel, en het was mij nog niet heel erg duidelijk wat we gingen doen. Jullie kunnen je dus wel voorstellen dat ik redelijk zenuwachtig was, en dat dit niet minder werd toen bleek dat ik de enige buitenlander was. Voordat ik met het verslag begin, wil ik er even bij vermelden dat het tempelcomplex echt geweldig mooi was. Met een oppervlakte van ik denk een bij een vierkante kilometer, zat het bemuurde complex vol met tempels, tuinen, gangen, en plekken waar je allemaal niet naar binnen mocht. Ik kan echter iedereen die naar Kyoto komt aanraden deze plek te bezoeken, ook al staat hij maar lauwtjes vermeld in de Lonely Planet. Overigens staat de optie van meelopen met een Zen training ook niet in de Lonely Planet, dus dat verklaart het feit dat ik de enige buitenlander was. Ook het gegeven dat alles in het Japans is en dat het redelijk hevig is zou dit kunnen verklaren. Foto`s mochten niet gemaakt worden, dus hoewel ik van de tempel wel foto`s heb, heb ik van het hele gebeuren binnen geen grafisch bewijs.
Nu aan, we kwamen binnen, en werden een kamer ingeleid waar we allemaal in Seiza moesten gaan zitten, en dat is op je benen zitten zoals je dat bij judo ziet. Dat kan ik natuurlijk niet, dus na 10 minuten ging ik met een vertrokken gezicht van pijn en schaamte maar gewoon in de kleermakerszit zitten, wat geen probleem bleek. We waren ook al te laat, dus dat droeg ook een beetje bij aan die schaamte. Na een presentatie van een half uur waarvan ik ongeveer 40% begreep, werden we geleid naar de meditatiekamer, waar ik in praktijk moest brengen alles wat me net was verteld. Dit lukte mij voor 20%, en veel monniken hielpen mij enigszins strikt en kwaadkijkend met hoe het wel moest. Bij het naarbinnen gaan buigen, voordat je gaat zitten buigen, een bepaalde handhouding, en het goed oplezen van de geschriften. Daar zat ik dan, in de gebedskamer, met allemaal Japanners, in opperste stilte en kalmte een uur lang te bidden. Helaas houd ik met mijn lenige lijf ook een uur kleermakerszit niet vol, dus soms moest ik de benen even strekken. Toen kregen we een lezing van de hoofdmonnik, die nog meer van zijn eigen stem hield dan kardinaal Simonis. Na een uur veel herhaling met wel een goede boodschap, die dat elke religie op de hoogte zou moeten zijn van de standpunten van de ander, gingen we wat Boeddhistische geschriften reciteren. Dit kon ik gelukkig meelezen, omdat het in hiragana geschreven stond, een van de makkelijke alfabetten. De kanji zijn namelijk in kanbun geschreven, en dat is oud en gecompliceerd japans. Dit was een redelijk magisch effect, en monotoon gezamelijk een zin oplezen is iets wat je niet echt doet in de kerk. We begaven ons naar boven, en gingen wat thee drinken. Hier werden ons wat dingen weer uitgelegd, en na geinteresseerd te hebben gekeken gingen we mediteren, en nog eens mediteren, en om 10 uur tukken. Dat lukte voor geen meter, niet in het minst omdat er een hoop zweterige oude mannen zaten te hoesten en te boeren, wat blijkbaar wel mocht van Boeddha. Na een half uur gelegen te hebben, nadenkende over mezelf, viel ik toch met een redelijk trots gevoel in slaap. Trots dat ik hieraan meedeed, en blij dat ik in een geweldig tempelcomplex in Kyoto lag te slapen in een futon, uitkijkend over prachtige architectuur met het geluid van tjirpende krekels.
Die blijheid verdween de volgende ochtend echter goed toen we om 5 uur wakker gebeld werden, om om kwart over 5 weer klaar te zitten voor het begin van de meditatie. Na een lange tijd werden we opgeroepen, en gingen we ineens naar buiten! In een processie liepen wij door de stille straten van Kyoto, vreemd aangekeken door plaatselijke bewoners die al wakker waren op dit onmogelijke uur. We liepen een eind door het tempelcomplex met rustig bellenge-ting (ja, ge-ting), en we traden een grote hoofdhal binnen, om hier ook weer te zitten, en veel soettra`s te reciteren. We kregen wat uitleg over het eten (een kwartier lang ofzo), en mochten uiteindelijk aanvallen op de vegetarische kost. Rijst in water, groentenbrei en 2 plakken rettisch en een gedroogde pruim. Honger maakte rauwe bonen zoet, want ik had sinds 3 uur de vorige dag niets gegeten, en het was dan ook best lekker! Na ook hier alle mores genegeerd te hebben gingen we weer terug om te mediteren, en begaven we ons naderhand terug naar het hoofdgebouw, om aldaar onze biezen te pakken, en een nabespreking te doen. Wie we waren, en wat we vonden van de meditatie en waarom we het deden. Iedereen was natuurlijk geinteresseerd in die idioot die het in zijn hoofd haalde mee te doen met zoiets japans, en al die koppen die mij eerst zo streng en boos aankeken werden geinteresseerde, vriendelijke oude mannen die strikt zijn alshun religie dat van hun vraagt. Er was zelfs een kerel die 10 keer in Den Bosch was geweest, omdat zijn vrouw daar cursusen geeft en volgt in bloemschikken. Jawel, bloemschikken!

We waren dus om 9 uur klaar, een hele dag voor ons en het regende echt gigantisch hard. Zo hard zelfs, dat de kinderen niet naar school mochten door een weeralarm. Tussen de buien door echter bekeken Takuya en ik nog wat het tempelcomplex, en namen we na een kijkje in een mooie tuin de bus naar het centrum, om aldaar een goed Europees ontbijt naar binnen te hakken. Ik voelde me zeer fijn, met alleen het feit dat ik niet had gedoucht wat aan me knaagde. Verder waren er geen problemen, en moesten we beslissen wat we gingen doen met deze regen. We hadden gehoopt de Daimonji berg te beklimmen, maar Takuya bleek een vat van ideeen en dus gingen we maar naar het Kyoto International Manga Museum. Wat ik dacht dat een nerdenvat zou zijn, bleek een interessant museum met academische artikelen over de zakelijke kant van manga, gepresenteerd in een mooi oud schoolgebouw. Na hier een aanzienlijke tijd rond te hebben gehangen, besloten we ook nog even naar Takuya`s universiteit te gaan kijken, namelijk Kyoto Daigaku, de op een na beste universiteit van het land. De universiteit zelf was echter niet zo spectaculair, en met een half uur waren we er wel doorheen. We besloten toen maar terug te gaan naar Kyoto central, waar Yuuki ons met een tros Amerikanen zou opwachten om wat te gaan eten in de Izakaya (dat is trouwens een kroeg annex restaurant), en die ontmoetten we ook nadat we vanaf het dak van het station Kyoto in de extreme bewolking hadden bewonderd. Dit uitzicht was eigenlijk nog mooier dan met normaal weer, maar fotografisch zeer moeilijk vast te leggen.
We maakten kennis met de Amerikanen die Yuuki van school kende, en begaven ons langzaamaan naar de Izakaya. Yuuki liet zijn vaardigheid in vrienden zoeken weer blijken, want alle mensen die meekwamen waren zeer gezellig en makkelijk in de omgang. Het werd dan ook een avond met veel eten (een vis in een harnas van zout, en walvis!), en veel bier. Redelijk kaal stapten wij dan ook maar rond half 12 op, om de laatste treinen te kunnen pakken. Overigens was Angel ook gearriveerd, maar zoals het sjiek volk betaamt kwam ie een half uur later, de goochemerd. Ik moest een Amerikaanse gast ondersteunen omdat ie nogal dronken was, maar verder kwamen Ange en ik gewoon veilig thuis, maar niet voordat we eerst een broodje Bapao hadden gehaald bij de plaatselijke convenience store. Heerlijk, nog wat eten na zo'n drinksessie!

Dan nu vandaag: helemaal niets! Half 12 op, t.v. kijken, 1 uur ontbijt halen, rustig opstaan en ik begaf me rustig richting centraal om daar met Yuuki weer terug te gaan naar Wachi. Daar zit ik dan ook nu, en ik moet zeggen dat ik het niet verkeerd heb! Zoals met wel meer dingen echter, zit er een kwade zijde aan, namelijk dat ik zeer het gevoel heb dat ik iets te veel gebruik maak van Yuuki's aardigheid. Hij heeft het zeer druk al, en het is toch irritant dat hij steeds mij heeft als verantwoordelijkheid. Dit is dan ook de reden dat ik zelf heb aangegeven dat ik hier maar wegga, hoe leuk ik het ook vind, maar ook dat is Japans. Het aanvoelen van de atmosfeer heet dat, en ik ben dan misschien nog niet zo goed hierin, maar ik ben liever te beleefd dan onbeleefd. Gelukkig heeft Angel aangeboden dat ik bij hem kan slapen voordat ik naar Fukuoka ga. Eerlijk gezegd kan dit voor mij niet snel genoeg gebeuren. Het collegeleven hier in Japan begint op te starten, en ik vind het wachten op mijn college dan ook redelijk vervelend. Ik heb echter geen keus, dus maak ik er het beste maar van, wat dankzij Angel zeer goed gaat lukken. Ik slaap bij hem, en ga op dezelfde tijd het huis uit om dingen te zien en te bezoeken, en hij gaat dan naar college. Zo kunnen we in de avond chillen, en heb ik de gelegenheid om Kyoto overdag rustig in mijn eentje te verkennen.

Kortom, ondanks dit kleine gevoelentje tegenover Yuuki, bevalt alles geweldig, temeer omdat ik het idee heb dat ik op tijd ben met het aanstrepen van het probleem. Zoals jullie gemerkt zullen hebben zijn er nog geen foto's van de afgelopen tijd, maar die komen binnenkort als ik mijn laptop aan Angels internet kan verbinden.
Ik merk trouwens ook dat ik jullie allemaal nu al een beetje mis, dus ik vind het des te fijner dat ik allemaal positieve reacties van jullie lees over mijn blog! Het draagt alleen maar bij aan mijn tijd hier om te horen van jullie hoe leuk jullie het vinden dat ik het hier naar mijn zin heb.
Ik ga nu maar eens slapen, de volgende update zal niet lag op zich laten wachten!

Professor James!

Kyoto

2008-09-17T00:48:00.000-07:00

Konnichiwa!

Nu dan vanuit Kyoto! Ik zit hier bij Yuuki thuis op de computer te schrijven, omgeven door een Japans huishouden en rustige krekels buiten. Ik stuur dit bericht ook eigenlijk niet vanuit Kyoto, maar vanuit Wachi, een dorpje anderhalf uur rijden met de trein vanuit Kyoto, door berg en dal. Daarover later meer, nu eerst waar we gebleven waren, namelijk bij de laatste dag in Tokyo.

Zoals ik in mijn vorige post zei, begonnen we alvast met wat voorwerk voor het vertrek op maandag. Dit hield in dat we de was hebben gedaan, en daarvoor veel te veel tijd hadden ingepland. Het duurde namelijk maar een half uur om je was te doen, en nog een half uur om het te drogen. Wij, ervaren als we zijn, hadden er een uur of 3/4 voor uitgepland, en waren dus blij verrast toen de was al zo vroeg klaar was. De was was klaar. Was was. Goed, we zouden die dag naar Harajuku gaan, waar op de grote brug allemaal mensen verzamelen die zich kleden als anime en manga personages. Freaks dus! Ik houd wel van een goede dierentuin, dus gesterkt door deze geruchten gingen wij vol hoop ernaartoe. Daar aangekomen, stonden er inderdaad wat inspiratieloze Japanse jongeren in Gotische en Victoriaanse franje, ongelooflijk verveeld te kijken. Nadat ik Alex vroeg of zij voor mij foto`s wilde maken, omdat ik niet voor een perv aangezien wilde worden, ontmoetten we Jennifer en gingen we de echte wijk in. Als je ooit nog eens kleren nodig hebt, kan ik je aanraden naar Harajuku te gaan, maar doe het wel op de dinsdagochtend want het is er echt nog drukker dan in de metro. Dit weerhield ons er niet van het toch te proberen, en met 1 meter per uur gaapten wij naar alle vreemd uitgedoste Japanners die daar hippe tweedehands kleren zochten, om die vervolgens te bewerken. Dit is namelijk hip in Japan. 20 meters en uren verder kwamen we bij een pizza restaurant, en heb ik een verdomd lekkere doch vreemde pizza gegeten met tonijn, aardappel en mayonaise. Jennifer had er een met rijstballen en visseneitjes. Vervolgens kwamen we aan bij Omotesandou, een weg met allemaal Prada, Gucci en Louis Vuitton spul. Ik trok dus mijn credit card en ben helemaal los gegaan. Nouja, het had gekund, want mannen mogen in Japan tasjes dragen zonder homo te zijn. Dus voor diegenen die langskomen en altijd al die droom hadden: doe je ding!
Uiteindelijk, wat moe na het struinen over die boulevards besloten we wat anders te doen. Alex zei dat ze zich heel goed kon vermaken met nog een tijd daar rondhangen, maar er bleef maar een klein mannetje in mijn achterhoofd zeggen dat ik toch mijn grootste droomplek moest gaan bezoeken: het Park Hyatt hotel in Shinjuku! Ik ben eigenlijk veel te scheiterig om normaal naar dat soort dure plekken te gaan, maar het feit dat Jenn het ook graag wilde, en ik mezelf ook niet meer kon houden, maakte dat Jenn en ik 5 minuten later op de trein naar Shinjuku zaten, en Alex nog meer kleren ging bekijken.

Even een extra enter voor dramatisch effect. Het Park Hyatt hotel. Beseft u zich even, hier is de film Lost in Translation opgenomen, een film die ik zeer waardeer, en dit is het hotel waar Bill Murray en Scarlett Johansson elkaar ontmoeten en slapen. Fuck, wat een plek. Alles wat je er in de film over ziet klopt, maar is dan nog 1000 keer dramatischer. De bediening is top, iedereen begroet je daar, en je wordt als een koning behandeld ook al ben je maar een student. We bestelden (natuurlijk) een Suntory whisky, en hebben een uur lang gezellig gebabbeld en uitgekeken vanaf de 52e verdieping in de New York bar over Tokyo. Waarlijk een ervaring om nooit meer te vergeten! Ik ga er nog een keer slapen, mark my words!

2 uur na deze geweldige gebeurtenis trok de wolk van blijdschap enigszins op en herinner ik me weer dat we in Shibuya bij een Izakaya (eetcafe achtige tent) wat gebraden dood dier aten en wat biertjes dronken. Een gemoedelijke afsluiting van wederom een fantastische dag, en een waardig afscheid aan Tokyo.

Want de volgende ochtend moesten we om 7 uur op! Ietwat gehaast onder de douche, en de grootste uitdaging begon: Krijg de koffers van 30 kilo mee over alle trappen van Tokyo naar de Shinkansen, die we zouden nemen om half 10. Ik zal niet uitwijden over deze tocht in de 30 graden, maar het voldoet te zeggen dat met het water dat zich verzamelde in mijn kleren ik een jaar Afrika te drinken had kunnen geven. Ik kleedde mij dus om in de trein, en maakte me klaar voor een comfortabele reis naar Kyoto. Die Shinkansen treinen zijn toch echt de uitvinding van de eeuw. Stil, mooi, snel, en op tijd. Op tijd? We vertrokken 10 minuten te laat! Gelukkig was dit bij het tweede station alweer ingehaald en gleden wij perfect, zoals beloofd, om tien voor 12 Kyoto binnen. Na Alex succes te wensen in Beppu, liet ik haar zitten in de trein die verder stormde naar Fukuoka, en ging ik maar eens proberen Yuuki te bereiken, met wie ik zou gaan chillen in Kyoto. Die vertelde me dat ik mijn bagage maar moest laten liggen in een locker in Kyoto, maar mijn koffer was te groot om in een locker te kunnen, dus moest ik lichtelijk geergerd (ze hadden me namelijk het hele station rondgestuurd) met de metro naar Yuuki, die twee haltes verderop met Angel en Sofia (een Taiwanese) koffie zat te drinken in de Starbucks. Na me bij hen gevoegd te hebben, en een gelukkig weerzien te zijn ondergaan, had Yuuki een idee: we leggen de koffers bij het hotel van Sofia, want dat was toch dichtbij. Deze oplossing werkte, dus los van al mijn bagage gingen we Kyoto verkennen. Later voegden zich twee van Yuuki`s vrienden zich bij ons: Atsuchi en Kiyoshi, die allebei ook Engels konden en echt super droog waren. Echte koningen, dus dat beloofde wat! Na eerst in een vrouwenkleren winkel te hebben gehangen, gingen we wat tempels bekijken, maar ik weet er eigenlijk niet meer zoveel van omdat ik vooral heb lopen lullen met mensen. Als ik vertel dat er bier bij deze bezoeken betrokken was (in Japan mag je met have literblikken bier gewoon over straat lopen) dan zegt dit genoeg lijkt me. We dronken wat bij een echt Kyoto theehuis, en gingen daarna rustig zoeken naar een leuke eettent, nadat we bij nog wat tempels waren geweest. We aten wat Okonomiyaki (Japanse noodle/vleespannenkoeken, een aanrader!), dronken wat bier, en lachten wat. Angel had echter een test de volgende ochtend, en had al zoveel gezopen, dus die ging na het eten maar eens weg. Kiyoshi peerde hem ook maar, dus waren we met zijn vieren over. We gingen dus maar even naar een leuke studentenbar, de Moonwalk, waar je voor 1,50 euro elke coctail kon krijgen die je wilde! Nogal mooi! Na enigszins onszelf gemarineerd te hebben, werd het tijd voor Yuuki en mij om te gaan, want we moesten nog de trein nemen naar Wachi, waar hij bij zijn ouders woont omdat dat veel goedkoper is. Als je wat op hebt zijn die treinreizen eigenlijk helemaal niet zo erg, en na nog 5 minuten met de auto allemaal weggetjes opgereden te hebben kwamen we aan bij het ouderlijk huis. Wat een fucking mooie toko zeg! Alles is typisch Japans ingericht, en ik slaap op een grote lege tatami kamer op een futon. Foto`s volgen. Ik ontmoette Yuuki`s zusje, Rie, die veel van cake houdt, en na te lang gekletst te hebben (in het Japans!) gingen we tukken.

Volgende ochtend weer die treinreis, onderweg wat eten gekocht, en toen was ik op mezelf, omdat Yuuki college had. Kyoto lag voor me open, en het eerst wat ik deed was naar het touristenkantoor gaan en een kaartje met wandelroutes fixen, een kop koffie drinken, en gaan met die banaan! Ik ben eerst wel nog even op het dak van het centraal station gaan staan, want dat is nogal een gebouw, met een fijn uitzicht over Kyoto. Bus nummer 100 naar de Ginkakuji (zilveren paviljoen), en lopen maar! Ik had het geluk de Ginkakuji te zien in restauratie, maar de rest van de tempelgrond was ook zeer de moeite waard. Na enigszins teleurgesteld de tempel te verlaten, liep ik langs de Tetsugaku no Michi (Weg van de filosofen, met een Nishida brug), verder door een zeer stil Kyoto. Toch een hele andere sensatie dan het eeuwig knallende Tokyo. Ik had het echter een beetje gehad met de gebaande paden, en toen ik een beetje van de weg af ging kwam ik bij de Honen-in, een Boeddhistische tempel, waar ik een uur heb rondgehangen en Boeddhistische teksten heb getracht te lezen. Dit ging wel goed, en daarna werd het tijd om Angel te ontmoeten. Waar ontmoet je Angel? Bij de burgertent natuurlijk! Na een mushroomburger en veel lol om de tronies van Japanners, voegden Leidsche studenten Adri en Felix zich ook bij ons, en gingen we wat echt avondeten halen. We hadden naderhand echter nog wel zin in een bier, dus hebben we bij de Convenience Store in de buurt een halve liter bier gehaald, en gingen we ervoor als kampeerders flink lopen tanken. Stel je dit dus even voor: 4 lange buitenlanders, met bier aan een houten tafel voor een supermarkt aan de weg in Kyoto. Veel vreemde blikken onze kant op dus! Voor de tweede ronde gingen we echter toch maar naar Adri`s huis, en hebben we daar tot veel te laat door lopen lullen samen met Andrew, een Amerikaan die langzamer praat dan een paperclip. Echt ongelooflijk die kerel, maar wel echt heel aardig. Na deze gezelligheid gingen Angel en ik naar zijn kamer, keken nog een deeltje Japanse bloederige film, en gingen tukken.
Vanochtend om 8 uur op, Spaanstalige muziek luisteren en Angel ging naar college. Ik ging maar weer verder Kyoto verkennen, maar omdat ik door veel dagen net wat te weinig slaap wat moe was heb ik het niet echt heel actief gedaan. Ik heb rustig zitten lezen in de Keizerlijke tuinen, en begaf me toen langzaam richting Nijo-jo, een superkasteel, maar omdat ik hier al eens geweest was liep ik door omdat Yuuki om 2 uur op het station zou staan te wachten om met mij weer naar Wachi te gaan, waar ik nu zit.

Ik moet er even bij zeggen dat Yuuki trouwens echt een koning is. Hij zat vorig jaar als uitwisselingsstudent in Nederland, en is toen ongeveer met het hele land bevriend geworden, en daarom kennen Angel en ik hem ook goed. Buiten het feit dat hij Angel heeft geholpen met al zijn zaken om in Kyoto opgestart te raken, vindt hij het ook gewoon best dat ik bij hem kom tukken. Grappig om iemand te kennen die alleen maar heel veel gewoon aardig is, en hij weet ook een hoop dus ik kan fijn met hem lullen. Ik moet nog even gaan bedenken hoe in `s hemelsnaam ik hem kan bedanken voor alles wat hij voor mij doet, aangezien ik geen Nederlandse stroopwafels of theelepels bij me heb. Ik kom wel ergens op. Verder is het ook echt superchill dat Angel er is, want in Kyoto iemand als Angel ontmoeten slaat je toch altijd terug de nuchterheid in, als De Baron die vanaf de middenstip er een bal inrost. Ik heb echt onwijze lol met hem, en ook met de andere Nederlanders van gisteravond.
Maar dat is het een beetje hier. Iedereen is zo chill tegen elkaar! Als je iets gaat doen zegt iedereen "okay", en dat is dat. We hoeven nergens moeilijk over te doen, en alles gaat eigenlijk vanzelf zoals je het zou willen. Dit ligt ook aan Kyoto denk ik. De sfeer is hier veel rustiger, de mensen zijn vriendelijker, en ook vreemder met buitenlanders. Ik heb al gehad, zeker hier in Wachi, dat mensen me echt onbeschaamd met grote ogen aankijken, en in het Japans tegen elkaar zeggen dat ik echt heel groot ben. Dat is heel erg leuk om te kunnen verstaan, ja!

Nu aan, mijn artikel wordt nu wel heel lang, dus ik laat het hier maar bij. De foto`s komen een druppel later, maar komen zullen ze! Nu ga ik me voorbereiden op het eten, en op de volleybalwedstrijd die vanavond is van de Wachi grandparents volleyball society! Yuuki, Rie en ik moeten ook meedoen dus het zal mij benieuwen hoeveel ik er per ongeluk het ziekenhuis in loop!

Tot later mensen!

Dag 5, 6 en 7!

2008-09-13T06:57:00.000-07:00

Dag mensen!

3 dagen dit keer, maar het kan goed, gezien ik het wat rustiger aan heb gedaan, behalve vandaag. Meer daarover later.
Donderdag gingen wij weer terug naar Akihabara, omdat Anton me had verteld dat er een spel was in een bepaalde arcadehal (Radiant Silvergun in het Taito YEAH gebouw), en dat spel speelde ik ook met Anton thuis altijd dus dat moest even gechecked worden op de kast. Wat mijn verbazing echter schetste was het feit dat Street Fighter IV al uit was op de arcade in Japan, en aangezien ik dat spel al sinds mijn 6e jaar speel kan men zich wel voorstellen dat mijn hart harder ging kloppen, zeker omdat het spel waarschijnlijk pas in kerst of nog een half jaar later uitkomt in Nederland.
Jullie horen het al, de nerderigheid was niet van de lucht, en na nog wat extra buurten van Akihabara te hebben verkend en Alex nog wat spulletjes had gekocht, gingen we alweer terug naar huis. Dit was omdat het weer redelijk ruk was, dus we vertrokken wat later. Ook vonden we wel dat we aan een dag met wat meer rust toewaren, en we hebben toch lol gehad. We hebben zelfs "Maid cafe's" gevonden. Dit zijn cafe's waarin dames in minder verhullende huismeisjesoutfits koffie serveren voor mannen die normaal alleen maar in hun kamer zitten. Ik geloof dat mijn treur-o-meter het al opgegeven had, maar wow.... Toen we daarna thuiskwamen heb ik ook mijn eerste snooty bakje met vis-cup-ramen gegeten, en het viel nog best mee hoe vies het was! 1 euro voor avondeten, go figure!

De volgende dag was het echter weer tijd voor meer actie, en voordat we Jennifer weer zouden ontmoeten gingen we eerst naar Ginza. Dat Tokyo een stad is die draait om eten en shoppen wisten jullie al, maar Ginza heeft de eer de eerste buurt in Tokyo te zijn die moderniseerde, en had dus ook als eerste alle dure boutiques en gallerijen. In hoeverre dat nu zo is weet ik niet zeker, want andere buurten hebben net zo goed Armani en Rolex winkels, maar Ginza heeft in ieder geval de goede attitude die eigenlijk al zegt dat je het hele gebied maar moet verlaten als je student bent. Wij waren echter koppig genoeg om door te lopen, en hoewel we niet de Louis Vuitton winkels zijn binnengelopen hebben we wel de Sony Building aangedaan, en ik dacht dat ik in de hemel was. Wat een apparaten daar, en hoe smooth is alles daar. Ook leuk om te zien dat elk product er ongeveer 1 meisje bij had staan, maarja, je moet toch wat met dat banenprobleem in Japan. Nadat ik bijna de camera van mijn dromen had gekocht voor een redelijke prijs (zie foto's) liepen wij verder naar de Imperial Gardens en het Imperial Palace. Zoals je zou verwachten van zo'n plek stonden er veel touristenbussen, en mocht je niet heel erg dichtbij het paleis komen, dus na een foto of twee te maken haastten wij ons verder naar Tokyo Central Station, waar Jennifer op ons stond te wachten. Het was overigens ook heel heet die dag, dus alles wat we deden kosstte liters zweet en energie, dus we hadden geluk dat er zich nergens in de Imperial Gardens een plekje met schaduw bevond.
Met Jennifer gingen we een extreem lekkere lunch eten (unagi en miso soep, zie foto) en kwamen wij op het idee om naar Odaiba te gaan, in Minato-ku, wat havendistrict betekent. Hier gingen wij heen met de monorail (!!) en na een doldwaze rit kwamen wij aan in wat een soort Disneyland leek. Brede boulevards, veel betegeling en een reuzerad. Of de Toyota showroom binnen een Disney sfeer past laat ik aan de lezer, maar die was er ook, inclusief een optreden van Weezer die helaas uitverkocht was. Na in het gigantische reuzenrad genoten te hebben van een prachtig uitzicht over Tokyo, gingen we purikura foto's maken. Afkomstig van de woorden Print Club, ga je in een hok staan met z'n allen, trek je stomme koppen, en kan je later met een barbaarse versie van photoshop het geheel uiteindelijk aanpassen om er nog meer kawaii (schattig) uit te zien. Daar was ik wel voor in, en na een wervelende fotosessie gingen we maar eens ergens eten. Dit deden wij bij een Hawaiiaans restaurant voor veel te veel geld voor te weinig eten, maar het was wel in een gebouw waarin ze goed een Parijs achtige sfeer hadden weten te immiteren. Na daar niets te hebben gekocht, werd het maar weer eens tijd om naar huis te gaan met de monorail door de nacht over Tokyo, wat een ervaring is die ik niet op camera heb kunnen vastleggen door de drukte, maar wat ook iets is wat je echt moet ervaren. Wat een betoverend uitzicht!
Dan nu, vandaag vonden we dat we even wat anders moesten gaan doen dan Tokyo, dus besloten we naar Kamakura te gaan. Dit kustplaatsje was rond de 13-14e eeuw de hoofdstad van Japan, en is nu een rustige suburb van Yokohama, een uurtje met de trein van Tokyo vandaan. Na daar weer lekker geluncht te hebben, gingen wij naar de tempels en schrijnen, want die had je volgens de Lonely Planet genoeg hier. Nou, dat klopte in ieder geval. Als je eenmaal van de hoofdweg af was vlogen die dingen je om de oren, wat werkelijk een feest voor het oog was! Eerst gingen we naar de grootste schrijn van Kamakura, de Tsurugaoka Hachiman-gu. Vol met toeristen, maar wel een prachtige Shinto schrijn. Na een wens te hebben gedaan, besloten we de weg af te lopen naar de hoogste Boeddhistische Zen tempel (in hierarchie) van Kamakura: de Kenchou-ji. Dit was ook weer zo'n prachtig houten bouwwerk, maar er waren veel minder mensen en de sfeer was er een stuk stiller. Ik heb even een kwartier gemediteerd, en rustig wat rondgelopen. Toen kwam ik op het idee Alex mee te trekken naar nog een klein gebouwtje waarvan ik dacht dat het wat verderop stond.
Niets bleek minder waar. Na echt 100 trappen te hebben beklommen kwamen we eindelijk op een plek waarvandaan je de Fuji-berg zou kunnen zien, ware het niet dat ik door de mist niet meer mijn eigen neus kon zien. Nou, dat viel wel mee eigenlijk, maar het was wel heiig! Maarja, wat doe je als je bovenaan 100 trappen staat? Dan wil je natuurlijk niet zomaar naar beneden! Gelukkig had ik een toeristenkaartje op het station opgehaald, en zag ik dus dat er achter dat gebouw nog een wandelroute doorliep. "Laten we die maar eens nemen", zei ik. "Hijg hijg", zei Alex. Met haar toestemming klommen wij verder, hoewel we gaandeweg begonnen uit te vinden dat er redelijk wat spinnnenvriendjes aanwezig waren, hetgeen bij Alex niet zo goed in de smaak viel. Na hier heel erg smerig misbruik van te hebben gemaakt, liepen we rustig verder, soms onderbroken door een klein gilletje bij het gelukkige weerzien van onze 8-potige mede-insecten. Na 3 kwartier lopen begon het echter al wat donkerder te worden, en het einde was nog niet in zicht. De wandeltocht was ook redelijk zwaar, met veel klauterwerk, en ik had mijn Clarks aan zonder profiel, en Alex haar teenslippers. Ook onze rugzakken met pikhauwelen hadden we thuis laten liggen, en drinken hadden we ook al lang niet gehad. We begonnen ons ook te realiseren dat het misschien niet het handigste idee was, maar ik vond toch dat ik dat waar ik ooit aan was begonnen, ook moest volbrengen (hint voor de Augustijnen). Gelukkig deden we dat ook, want na nog een 45 minuten kwamen we weer uit in urbaan gebied en waren we toch stiekem wel trots dat we het hadden gedaan! We waren aan een willekeurige wandeltocht begonnen, en merkten dat dat soort dingen eigenlijk het leukst zijn. Helaas zijn de foto's denk ik niet afdoende om de ervaring te beschrijven, maar dat laat ook wat aan de verbeelding over! We gingen met de bus terug naar de stad, aten daar niet zulk lekker eten, en namen de trein weer anderhalf uur terug naar ons trouwe hok in Minami-Senju.
Nu zit ik hier, content na een dag lekker dingen doen, en kijk ik uit naar de mooie dingen die komen gaan! Morgen nog een laatste volle dag Tokyo, hoewel we wel al bezig gaan met de voorbereidingen op het vertrek van maandag.
Tokyo is een stad die ik nog meer kan ontdekken, maar ik ken hier onderhand wel goed de weg, en weet me aardig te redden. Ik weet genoeg om te begrijpen dat je een heel leven kan spenderen aan het ontdekken van Tokyo, maar dat ik dat ook niet ga doen. Het onderdompelen in een stad van deze magnitude is iets wat leuk is om te doen voor een tijd, ook wel voor een jaar of 3-4, maar me echt verbinden met deze stad zou me denk ik niet lukken, gewoon omdat het me een te anoniem gevoel geeft. Met dit gevoel van melancholiek neem ik afscheid, om jullie over een aantal dagen weer te vertellen hoe het is vanuit Kyoto!

Douzo yoroshiku onegaishimasu.

Ter herhaling:

Foto's zijn te bekijken op: http://s362.photobucket.com/albums/oo66/degemaskerdewreker/?albumview=grid of voor mensen zonder flash op: http://s362.photobucket.com/albums/oo66/degemaskerdewreker/.

Klik op het plaatje voor een korte uitleg.

Dag 3 en 4

2008-09-10T07:59:00.000-07:00

Daar ben ik weer! Tokyo begint al normaler te worden, maar normaal zoals alleen een overweldigende superstad dat kan zijn. Hoewel de avonturen niet zo absurd waren als de eerste dagen, neemt dit niet weg dat het nog steeds geweldig is!

We schrijven dinsdag 9 september, en we hebben een afspraak met Dex in Ikebukuro om 1 uur. We stonden dan ook om 10 uur op, zodat we het zeer rustig aan konden doen. Het gebruikelijke ontbijtje werd gehaald, en we hadden zoveel tijd over dat we eerst nog een uur gingen lopen door Ueno park. Het was heerlijk weer, en na gekeken te hebben naar straatmuzikanten, het museumgebouw en een shintoschrijn sprongen we op de trein richting Dex. Ikebukuro wordt ook wel the poor man's Shinjuku genoemd, en hoewel ik de uitrukking begreep, had Ikebukuro toch een iets rustigere charme dan Shinjuku. Het ontmoeten met Dex was een gelukkig weerzien, en we hebben hevig verhalen uitgewisseld over zijn carriere in Japan, De Baron, en wederzijdse vrienden. Erg prettig om een vriend als Dex in Japan te ontmoeten, en met hem zijn we rustig Ikebukuro gaan verkennen. We kwamen al snel op het idee om naar de Sunshine Building te gaan, een gigantisch gebouw met 60 verdiepingen, vol met kantoren en decadente winkels. Voor ieder was er wat wils, en nadat we een lunch namen in een Chinees restaurant (nogal pittig), ging Alex kleding kijken en gingen Dex en ik naar de 60e verdieping. Ongelooflijk. Tokyo, zo ver als je kunt zien. Ik heb wel eens een uitzichtje gehad, maar dit was werkelijk briljant.
Na daar een kwartiertje gehangen te hebben, gingen we met Alex nog wat kleren kijken, maar niet nadat ik een formule 1 stoelgang had van dat Chinese eten. De kleding daar was op zijn minst interessant, te meer omdat het daar de mode is voor Japanse meisjes om extreem korte rokjes te dragen. Wij zien dit als sletterig, maar op hun beurt vinden de Japanners spaghetti tanktops weer prostitutieregalia, dus wat dat betreft komen we redelijk gelijk uit. Na ons daar vermaakt te hebben, gingen we anderhalf uur chillen in de Starbucks (spreek uit staabaa), en na veel geroddel begaven wij ons naar de manga/anime winkels aan de overkant. Het was lange tijd geleden dat ik zo heb gelachen. Dex en ik hebben ons echt enorm lopen misdragen, en gingen volledig op in de otaku-sfeer, zoals te zien is in het filmpje. Hierna begaven we ons weer terug richting het station, totdat Alex op het redelijk mooie idee kwam om naar de nieuwste film van Miyazaki te gaan kijken, genaamd Ponyo on the Cliff by the sea (Gake no ue no Ponyo). We namen snel afscheid van Dex, en haastten ons de filmzaal in. Het was een heerlijke kinderfilm, en hierdoor ook goed te volgen. Na de film gingen wij mentaal 10 jaar jonger weer terug naar ons hostel om daar nog wat cup noodles naarbinnen te hakken, en te gaan slapen.

Vanochtend op het programma: Alexandra naar de Heiwa Nakajima Zaidan foundation in Roppongi. Ze moest daarnaartoe voor een introductiegesprek met de crew van de foundation die haar beurs uitkeert, en ik ging mee zodat we sneller de weg konden vinden en zodat ik in mijn eentje in de tussentijd Roppongi kon verkennen. Sjiek volk komt altijd later, en wij kwamen ook een gezellige 5 minuten te laat binnenkakken. Het probleem echter was dat ze mij ook mee naarbinnen vroegen, en voor ik het wist zat ik daar als gast tussen allemaal gezellige Japanners van die organisatie mee te lunchen, en een beetje te kletsen over zaken die onze landen zo apart maken. Ik voelde me wat ongemakkelijk, aangezien ik geen onderdeel uitmaakte van de organisatie, maar na het 14e kopje thee was mijn blaas zo vol dat dat gevoel vanzelf verdween. Iedereen was zeer beleefd en gezellig, en met een gesprek van 3 uur gingen mijn conversatievaardigheden er ook zienderogen van vooruit. Ze vonden het leuk dat ik er ook was geweest, en nadat Alex haar zelfgemaakte (!) meishi (naamkaart) tasjes en stropdassen in Delfts blauw met lavendelgeur had uitgedeeld, werden wij vriendelijk uitgezwaaid en trokken we Roppongi in.
Roppongi staat bekend als de plek voor buitenlanders waar je veel te veel geld spendeert en waar overdag niets te doen is. Al deze dingen kloppen, en na wat doelloos rondgelopen te hebben besloten we de Nederlandse ambassade te gaan zoeken, want het leek me een goed idee om alvast met de mensen daar te gaan praten. Dit bleek moeilijker dan verwacht. Na 300 keer de weg gevraagd te hebben en 301 keer de verkeerde kant op te zijn gewezen, belandden wij eindelijk bij dit Hollandse toevluchtsoord, om verteld te worden door een bijdehante Japanner dat we een afspraak moesten hebben om binnen te kunnen komen. Nu ben ik een serene ziel, dus met veel kalmte liepen wij weg om onze reis te vervolgen richting de Toyo Eiwa Jogakuin, de meisjesschool opgericht door een Canadees om het Canadese schoolsysteem te introduceren in Japan. Nu weten wij dat dat gefaald heeft, maar ten tijde van oprichting was men daar nog niet van op de hoogte, en het leuke was dat de oma van Alexandra daar indertijd op school zat, toen haar vader ambassadeur van Nederland in Japan was. Allemaal leuk en aardig, maar het vinden van deze school duurde zo mogelijk nog langer dan het vinden van de ambassade. Ook toen we daar kwamen, werd verteld dat we er niet in mochten, dus restte ons niet anders dan maar een aantal foto's te maken van de buitenkant, en teleurgesteld weer naar huis terug te keren. Moe en de dagen zat keerden wij thuis terug, hebben we wat gepraat, en vervolgden wij onze weg in de avond naar wat een wilde uitgaansavond met Tijmen, Milan en Jennifer (die net 2 uur in Tokyo was) zou moeten gaan worden. Milan was echter het begrip kalender vergeten, en dacht dat het morgen pas zou zijn, en Tijmen zei op het laatste moment ook dat hij niet kon, dus stonden wij om 9 uur op het Shibuya station samen met Jennifer, en gingen we rustig richting een nabije okonomiyaki (Japanse pannenkoeken) tent. Toen we naarbinnen wilden gaan werd Alexandra haar naam ineens geroepen door een Japans meisje, en dit bleek bij nader inzien Mayumi te zijn, met wie wij eerder naar dat 80's industrial feest in Shinjuku waren geweest. In Tokyo, met haar 35 miljoen inwoners komen we gewoon nog een keer dezelfde persoon tegen! Eerst Tijmen, en nu dit! Nuja, na kort hallo gezegd te hebben gingen we dan toch maar echt eten, want het was toch al 9 uur. We (lees: Jennifer) moesten de pannenkoeken zelf maken, en het resultaat smaakte zeer goed. De Japanse keuken blijft maar beter worden, en om de pannenkoeken weg te spoelen gingen wij nog even boven het grote Shibuyaplein een Starbucks frappucino® drinken, alvorens weer in de trein naar huis te gaan.
Al met al waren het weer zeer gezellige dagen, en buiten het feit om dat ik steeds meer aan Tokyo gewend begin te raken, heb ik ook het idee dat ik de stad beter begin te begrijpen. Als je zo die hordes mensen in de metro en in de trein ziet, en al die mensen over het kruispunt ziet lopen, begrijp je waarom Murakami de stad met een mens vergelijkt, met allerlei organen en aderen, waarin de mens dan het bloed is wat door de stad gepompt wordt. Je kan het ook een mierenhoop noemen, maar dat vind ik minder poetisch.
Vergeet niet naar de nieuwe foto's te kijken, en reken op wederom een update over 2 dagen!

Oyasumi!

Foto's

2008-09-08T07:31:00.000-07:00

Foto's zijn te bekijken op: http://s362.photobucket.com/albums/oo66/degemaskerdewreker/?albumview=grid of voor mensen zonder flash op: http://s362.photobucket.com/albums/oo66/degemaskerdewreker/.

Klik op het plaatje voor een korte uitleg.

Mijn eerste post!

2008-09-08T06:19:00.001-07:00

Damesch en Heeren!

Hoewel ik zelf een groot voorstander ben van nieuwsbrieven, ben ik toch maar gezwicht voor het bloggen, omdat het voor mij makkelijker is, en ik dan niet mensen steeds mijn berichten opdring.

Nu dan, zoals jullie wel zullen weten brengt dit jaar in Japan mij de eerste drie weken naar allerlei vakantiebestemmingen, alvorens ik afreis naar Fukuoka, alwaar ik dan me weer als een echte collegestudent moet gedragen. De eerste anderhalve week zal ik in Tokyo zijn samen met Alexandra, dan anderhalve week in Kyoto, en daarna is Fukuoka mijn eindbestemming. Nu echter zit ik pas op dag twee, en is het echt al ongelooflijk wat ik tot nu toe heb gezien en gedaan. Hier volgt een korte samenvatting:

De reis op zich was al redelijk slopend! Behalve dat ik de nacht voor vertrek nog het briljante idee had om wat te gaan drinken met vrienden tot 2 uur, moesten we ook nog rond 6 uur op en was ik dus al kakkend moe. Gelukkig waren er op het vliegveld een hoop mensen om mij uit te zwaaien, en was ik met die energie gesterkt voor 5 minuten, en stortte ik weer in in het vliegtuig! Wij stortten gelukkig niet neer, en na een botte landing kwamen wij aan op Heathrow, wat op zich best een fijn vliegveld bleek! We moesten er wel 6 uur wachten, en da's niet fijn als je moe bent, en toen moest de ellende nog beginnen. De vlucht had vertraging, en zelfs de Japanners zuchtten verveeld. Na 12 uur, net toen ik de controller er bij neer wilde leggen, kwamen we aan op Narita, en vanaf daar ging eigenlijk alles heel lekker. Bagage ging goed, treinreis naar Tokyo ging goed, en nadat we op de goede halte waren gekomen kwam ik een aardige Amerikaan tegen die mij de weg wees naar ons hotel, dus mijn Japans was ook nergens voor nodig. Och jongens!

Het hotel is echt een dump, zoals wel uit mijn foto zal blijken. Ik kan er niet in de breedte languit in liggen, en de koffers passen er ook eigenlijk niet in. Dit drukt de pret niet, want de staff is aardig, en het is raketgoedkoop!
Wat alleen nog mooier was, was toen we binnenliepen dat Tijmen liep te ratelen aan tafel met een stel Fransen. Je moet je voorstellen dat we 20 uur onderweg waren, en dan zie je Tijmen in een hotel in Tokyo. Dit hebben we dan ook hevig gevierd, en na ons verfrist te hebben gingen we al op avontuur, diezelfde avond! De moeheid was verdwenen, en we gingen maar eens Asakusa verkennen. Ik was er al geweest, dus ik kon er lekker slim over doen. Met haar nabijheid, mooie tempels, en leuke eettentjes was het een perfecte bestemming voor een kort avondje uit!

De volgende ochtend was ik redelijk over mijn jetlag heen, en gingen Alex en Tijmen en ik naar Akihabara, nerd capital van de wereld. Zodra we uit het station kwamen, werden we meteen aangeschoten door een cameraploeg die met ons wilde praten over het buitenlanderschap in Japan. Hoewel ik daar niet de grootste fan van was, vonden vooral Tijmen en Alex het wel een leuk idee. Ik ben natuurlijk redelijk cameraschuw. Alex en ik werden geinterviewd, en Tijmen werd bewaard voor later omdat hij zei dat hij later geen vrouw wilde maar een figuurtje uit zijn favoriete anime. Dit deed de Japanse harten sneller kloppen, en na ons interview werden we gevraagd om 5 uur terug te komen voor Tijmen's interview. Het was twee uur, en onze planning werd veranderd naar tot 5 uur in Akihabara blijven. Dit bleek een goeie keus te zijn, want na 3 uur rondkuieren kwamen wij aan bij een anime blote poppen winkel waar Tijmen geinterviewd zou worden. Wat echter niet bekend was, was dat er ook wat andere buitenlanders waren (een Belg en een Brit) die ook Japans konden, en terwijl Tijmen werd geinterviewd, werden wij betaald om op te tazen en eten te halen. Zo gezegd zo gedaan, en wij hebben dus gratis Indiaas (?) gedineerd. Na Tijmen onnodig lang te hebben laten wachten, gingen wij terug, en werden wij uitgenodigd mee te gaan naar een industrial 80's feest ergens in SHINJUKU. Tuurlijk gingen wij mee, en daar stonden we dan in club WIRE onder de grond met Gothic Japanners, die lallend over de vloer galloppeerden. Wat heb ik gelachen! Foto's van dit feest komen nog! Het waren echt heel relaxte mensen, en vooral Jim de Brit was erg droog. Om 11 uur was het echter voorbij, en gingen we voldaan terug naar onze bunker.

Vandaag deden wij het rustiger aan, en Tijmen was weg. We begonnen in de ochtend bij Shibuya, en gingen daar kleding kijken. Ik had geen zin om een tweede hypotheek te nemen voor een onderbroek, dus ik hield mijn portomonnee bij me, behalve in de zaak genaamd Tower Records, waar ze echt ongelooflijk veel goede muziek hebben. Aldaar heb ik twee albums gekocht die ik al een tijdje zocht. Vervolgens liepen we door richting Meiji Jingu, wat echt een van de mooiste plekken is die ik ooit gezien heb. Een must-see! Na veel ge-ooh en ge-aah, liepen we door naar Yoyogi, waar wij natuurlijk een goed bord Tanuki-udon naarbinnen werkten. Wat is dat eten toch chill zeg! We kwamen daarna onverhoopt weer in Shinjuku terecht, waar een heel vet groot warenhuis was en een geweldig uitzicht met treinen en lichtjes! Na nog wat ijskoffie te hebben gedronken gingen we maar weer terug, en nu zit ik hier al bijna weer twee uur te werken aan dit geneuzel, wat toch langer is geworden dan ik dacht. Ik hoop dat het een beetje een beeld geeft, en dat het duidelijk is dat het hier heel vet is! Tokyo is dan misschien wel vooral shoppen en eten, maar het heeft ook wel echt een hele vette sfeer, echt een ervaring die overweldigend blijft, hoe vaak je er ook komt.

Tot Barons.